Efímera
Me dicen que no hay que dormirse
Me obligo a hacer ya una nueva canción
Alegre que tenga buen ritmo
Letra pegadiza porque todo es efímero
Me dicen que sí, cuánto premio
Que canto con todos, que que años más buenos
Que se me ve luminosa
Siempre sonriendo con brillo en el pelo
Y yo que he derribado
Los muros de mi esqueleto
Que tengo las hojas en blanco
El tarro vacío, que no comprendo
Y yo que aún no he escrito
Todas las cartas que dicen adiós
Que no encajo en este planeta
Y me he mudado a calle decepción
Y cómo te explico que hay días
Que aún teniendo todo no soy feliz
Me compro una sonrisa blanca
Me visto de rojo, te finjo que sí
Las luces terminan cegando
Y por dentro va caminando el dolor
Y la tristeza me mece
Por más que lo intente, quedo grande todo
Y no me permito caer
Y no me permito caer
Un día me dijo un maestro
Ya me he convertido en lo que siempre odié
No pierdas nunca tu faro
Que no te envuelvan en sueños de papel
Confío en que con el tiempo
Tenga más claro dónde quiero estar
Y sepa a quién acercarme
Y quién me aprecia de verdad
Y yo que a veces deseo ser
Quién no quiero ser
Y siento que todo es mentira
Que el mundo se mueve por puro interés
Y yo que aún no he escrito
Todas las cartas que dicen te quiero
Ya no encajo en este planeta
Y cada poco me muero de miedo
Y cómo te explico que hay días
Que aún teniendo todo no soy feliz
Me compro una sonrisa blanca
Me visto de rojo, te finjo que sí
Las luces terminan cegando
Y por dentro va caminando el dolor
Y la tristeza me mece
Por más que lo intente, quedo grande todo
Y no me permito caer
Y no me permito caer
Y has de caer para entender
Y has de caer para volver
Y no me permito caer
Vergankelijk
Ze zeggen dat je niet moet in slaap vallen
Ik dwing mezelf om een nieuw lied te maken
Vrolijk met een goed ritme
Een catchy tekst omdat alles vergankelijk is
Ze zeggen dat het waar is, wat een prijs
Dat ik met iedereen zing, wat een mooie jaren
Dat ik stralend ben
Altijd lachend met glans in mijn haar
En ik die de muren heb neergehaald
Van mijn skelet
Die lege pagina's heb
De pot is leeg, ik begrijp het niet
En ik die nog niet heb geschreven
Alle brieven die vaarwel zeggen
Die niet pas in deze wereld
En ik ben verhuisd naar teleurstellingsstraat
En hoe leg ik je uit dat er dagen zijn
Dat ik, ook al heb ik alles, niet gelukkig ben
Ik koop een witte glimlach
Ik kleed me in het rood, ik doe alsof het zo is
De lichten verblinden me
En van binnen wandelt de pijn
En de verdriet wiegt me
Hoe hard ik ook probeer, alles is te groot
En ik laat mezelf niet vallen
En ik laat mezelf niet vallen
Op een dag zei een leraar tegen me
Ik ben geworden wat ik altijd haatte
Verlies nooit je licht
Laat je niet verstrikken in papieren dromen
Ik vertrouw erop dat ik met de tijd
Duidelijker krijg waar ik wil zijn
En weet wie ik moet benaderen
En wie me echt waardeert
En ik die soms wens te zijn
Wie ik niet wil zijn
En ik voel dat alles een leugen is
Dat de wereld draait om puur eigenbelang
En ik die nog niet heb geschreven
Alle brieven die ik hou van jou
Pas niet meer in deze wereld
En steeds weer sterf ik van angst
En hoe leg ik je uit dat er dagen zijn
Dat ik, ook al heb ik alles, niet gelukkig ben
Ik koop een witte glimlach
Ik kleed me in het rood, ik doe alsof het zo is
De lichten verblinden me
En van binnen wandelt de pijn
En de verdriet wiegt me
Hoe hard ik ook probeer, alles is te groot
En ik laat mezelf niet vallen
En ik laat mezelf niet vallen
En je moet vallen om te begrijpen
En je moet vallen om terug te komen
En ik laat mezelf niet vallen