Girasoles
Era necesario respirar para mirar alrededor
Paseo por La Habana y un café
Frente al malecón, con, con, con, con
Comienzan los recuerdos
Las espinas afloraron mi interior
Todo lo que no se atiende
Tarde o temprano, reaparece, ajá
Pero nos miramos
Vaya año pasamos, a ver si remontamos
Sin dedicarle más tiempo y el mundo está lleno
De mujeres y hombres buenos
Así que le canto a los valientes
Que llevan por bandera la verdad
A quienes son capaces de sentirse en la piel de los demás
Los que no participan de las injusticias
No miran a otro la'o
Los que no se acomodan
Los que riegan siempre su raíz
A ti, mi compañero, que me tiendes la mano
Que es tu corazón bondad
Me estudias con curiosidad
Me miras con respeto
Y besas, con cariño, cada parte de mi cuerpo
Tienes en los ojos girasoles
Y cuando me miras, soy la estrella que más brilla
Cuando ríes se ilumina todo el techo
Ya duermo tranquila siento tanta calma dentro
Y, tienes en los ojos girasoles
Y cuando me miras, soy la estrella que más brilla
Cuando ríes se ilumina todo el techo
Ya duermo tranquila siento tanta calma dentro
Es necesario revivir para poder saborear
Encajo las ideas, reflexión para mejorar-ar-ar-ar
Antes de un gran impulso doy un paso pequeño para atrás
Todo lo que no atendí vuelve siempre a resurgir
Pero sonreímos, vaya si vivimos, todo lo que aprendimos
No le dedicaré más tiempo pues, el mundo está lleno
De mujeres y hombres buenos
Así que le canto a los coherentes, a los humildes que buscan la paz
A los seres sensibles que cuidan de otros seres y saben amar
A todos los que luchan por nuestros derechos, miran a todo hombre igual
A quienes no me juzguen y quien esté dispuesto a compartir
A ti, mi compañero, que tienes alma pura
Que es tu corazón bondad
Respetas mi espacio vital
Me escuchas bien atento
Y besas, con cariño, cada parte de mi cuerpo
Tienes en los ojos girasoles
Y cuando me miras, soy la estrella que más brilla
Cuando ríes se ilumina todo el techo
Ya duermo tranquila, siento tanta calma dentro
Y... Tienes en los ojos girasoles
Y cuando me miras, soy la estrella que más brilla
Cuando ríes se ilumina todo el techo
Ya duermo tranquila, siento tanta calma dentro
El progreso de la condición humana
Requiere, inapelablemente, que exista gente
Que se sienta, en el fondo, feliz
Y a dar su vida al servicio del progreso humano
Zonnebloemen
Het was nodig om te ademen om om me heen te kijken
Wandel door Havana met een koffie
Voor de zeewering, met, met, met, met
De herinneringen beginnen
De doornen kwamen naar boven in mijn binnenste
Alles wat niet wordt aangepakt
Komt vroeg of laat weer terug, ah-ha
Maar we kijken elkaar aan
Wat een jaar hebben we gehad, laten we hopen dat we het weer op de rails krijgen
Zonder er meer tijd aan te besteden en de wereld zit vol
Met goede vrouwen en mannen
Dus zing ik voor de dappere mensen
Die de waarheid als hun vlag dragen
Voor degenen die zich in de huid van anderen kunnen verplaatsen
Degenen die niet deelnemen aan onrecht
Die niet naar de andere kant kijken
Degenen die zich niet aanpassen
Degenen die altijd hun wortels water geven
Aan jou, mijn maat, die me je hand reikt
Die je hart vol goedheid is
Je bestudeert me met nieuwsgierigheid
Je kijkt me met respect aan
En kust, met genegenheid, elk deel van mijn lichaam
Je hebt zonnebloemen in je ogen
En wanneer je me aankijkt, ben ik de ster die het meest straalt
Wanneer je lacht, verlicht je het hele plafond
Ik slaap al rustig, voel zoveel kalmte van binnen
En, je hebt zonnebloemen in je ogen
En wanneer je me aankijkt, ben ik de ster die het meest straalt
Wanneer je lacht, verlicht je het hele plafond
Ik slaap al rustig, voel zoveel kalmte van binnen
Het is nodig om opnieuw te leven om te kunnen proeven
Ik verwerk de ideeën, reflectie om te verbeteren-ar-ar-ar
Voor een grote sprong zet ik een kleine stap terug
Alles wat ik niet heb aangepakt komt altijd weer op
Maar we glimlachen, wat hebben we geleefd, alles wat we geleerd hebben
Ik zal er niet meer tijd aan besteden, want de wereld zit vol
Met goede vrouwen en mannen
Dus zing ik voor de coherente mensen, voor de bescheiden die naar vrede zoeken
Voor de gevoelige wezens die voor anderen zorgen en weten te liefhebben
Voor iedereen die vecht voor onze rechten, kijkt naar elke man gelijk
Voor degenen die me niet oordelen en die bereid zijn te delen
Aan jou, mijn maat, die een pure ziel hebt
Die je hart vol goedheid is
Je respecteert mijn persoonlijke ruimte
Je luistert aandachtig
En kust, met genegenheid, elk deel van mijn lichaam
Je hebt zonnebloemen in je ogen
En wanneer je me aankijkt, ben ik de ster die het meest straalt
Wanneer je lacht, verlicht je het hele plafond
Ik slaap al rustig, voel zoveel kalmte van binnen
En... Je hebt zonnebloemen in je ogen
En wanneer je me aankijkt, ben ik de ster die het meest straalt
Wanneer je lacht, verlicht je het hele plafond
Ik slaap al rustig, voel zoveel kalmte van binnen
De vooruitgang van de menselijke conditie
Vereist, onherroepelijk, dat er mensen zijn
Die zich diep van binnen gelukkig voelen
En hun leven wijden aan de menselijke vooruitgang