Gricel
No debí pensar jamás
En lograr tu corazón
Y sin embargo te busqué
Hasta que un día te encontré
Y con mis besos te aturdí
Sin importarme que eras buena...
Tu ilusión fue de cristal,
Se rompió cuando partí
Pues nunca, nunca más volví...
¡Qué amarga fue tu pena!
No te olvides de mí,
De tu gricel,
Me dijiste al besar
El cristo aquel
Y hoy que vivo enloquecido
Porque no te olvidé
Ni te acuerdas de mí...
¡Gricel! ¡gricel!
Me faltó después tu voz
Y el calor de tu mirar
Y como un loco te busqué
Pero ya nunca te encontré
Y en otros besos me aturdí...
¡Mi vida toda fue un engaño!
¿Qué será, gricel, de mí?
Se cumplió la ley de dios
Porque sus culpas ya pagó
Quien te hizo tanto daño.
Gricel
Ik had nooit moeten denken
Aan het winnen van jouw hart
En toch zocht ik je op
Totdat ik je op een dag vond
En met mijn kussen verdoofde ik je
Zonder me te bekommeren dat je goed was...
Jouw droom was van glas,
Het brak toen ik vertrok
Want nooit, nooit meer kwam ik terug...
Wat was jouw verdriet bitter!
Vergeet me niet,
Jouw gricel,
Zei je me bij het kussen
Van dat kruis daar
En nu ik gek ben van verlangen
Omdat ik je niet vergeten ben
En jij denkt niet meer aan mij...
Gricel! Gricel!
Ik miste daarna jouw stem
En de warmte van jouw blik
En als een gek zocht ik je
Maar ik vond je nooit meer
En in andere kussen verdoofde ik...
Mijn hele leven was een leugen!
Wat zal er van mij worden, gricel?
De wet van God is vervuld
Want wie jou zoveel pijn deed
Heeft zijn schuld al betaald.