Montaperti
Da quando hai svergognato il mio amor proprio, che una mattina sei partito come un ladro e hai detto:"Vò, che questa guerra è un fatto serio, e c'è bisogno pure del mio aiuto"...
da quando il fiume è tramontato in rosso, e ci ho riconosciuto il sangue tuo...
come posso spiegarti...
come posso spiegarti...
Da quando ho pianto tutti e cinque i sensi...
che s'erano dugento avrei l'affanno...
e ho maledetto tutta Montaperti e tutti i Montaperti che verranno...
da quando ci ho pregato e ci ho creduto che tutto ritornasse a avanti ieri...
come posso spiegarti...
come posso spiegarti...
Da quando, maledetto, m'hai lasciatada sola ad avvitarmi intorno ai fianchi...
come posso spiegarti...
come posso spiegarti...che mi manchi…
Montaperti
Sinds je mijn trots hebt beschamd, dat je op een ochtend vertrok als een dief en zei: "Ik ga, want deze oorlog is serieus, en mijn hulp is ook nodig"...
Sinds de rivier in het rood is ondergegaan, en ik jouw bloed heb herkend...
Hoe kan ik je uitleggen...
Hoe kan ik je uitleggen...
Sinds ik met al mijn zintuigen heb gehuild...
Dat als ze er tweehonderd waren, ik het benauwd zou hebben...
En ik heb heel Montaperti vervloekt en alle Montaperti die nog komen...
Sinds ik heb gebeden en geloofd dat alles weer terug zou komen naar gisteren...
Hoe kan ik je uitleggen...
Hoe kan ik je uitleggen...
Sinds je, vervloekt, me alleen hebt gelaten om me om mijn heupen te winden...
Hoe kan ik je uitleggen...
Hoe kan ik je uitleggen... dat ik je mis…