La Muerte de Manuelon
Las lágrimas de un recluso
Salieron del alma a causa de un gran daño
Que provocó la noticia de que en Culiacán
Están velando a su hermano
Era Manuel Torres Félix con clave El 14
Y de apodo El Ondeado
El que le llora es un hombre
Muy hombre de nombre, Javier, es su hermano
Octubre 13 del 12, poblado Oso Viejo
Fuiste el escenario
De aquel combate suicida
Masacre abusiva de uno contra varios
Más de 28 soldados fuertemente armados
Contra un mercenario
Que les peleó hasta la muerte
De frente, valientes que no nacen diario
Váyase tío pa' la casa, ya no está su raza
Y ahí vienen los guachos
Esta vez no vienen solos
Vienen codo a codo con los del gabacho
No se preocupen, sobrinos
Agarren camino que al rato los wacho
Pero antes que se despidan
Tráiganme comida, plebes, no sean gachos
Balas desde la azotea le tiró la DEA
Y Manuel contestaba
Con una super pa'l cielo y la otra a los perros
Del suelo atacaban
Las dos tronaban a un tiempo
Más de 400 tiros disparaba
Pero se le acabó el parque
Y boludos y tanques ahí lo remataban
Adiós, hermano del alma
Tres días antes de su muerte
Les pegó muy fuerte a los militares
Esa vez les quitó el hipo
Pues traía su equipo y 50 unidades
Los hizo correr al modo
Que el gran viejo lobo les causó pesares
Y así lo hizo muchas veces
Incontables veces, en varios lugares
Lo llevaron a Los Llanos
Amigos y hermanos, ahí todos lo vieron
Cuentan que los altos mandos
Del cielo, volando al viejón despidieron
Su caballo consentido
Pegó un relinchido que todos oyeron
Ese día El Cuaco sin fuete
Sin rienda y jinete bailó en el potrero
Descanse en paz, compadrito
Faltaba poquito pa que lo mirara
Atrás quedó su cuchillo
Disfrute al Tachillo que tanto extrañaba
Su muerte me duele tanto
Pues, no sabe cuánto yo acá lo he soñado
Son palabras de Javier
Pa' su hermano Manuel
Hombres de sangre brava
De Dood van Manuelon
De tranen van een gevangene
Kwamen uit de ziel door een groot verdriet
Dat veroorzaakt werd door het nieuws dat in Culiacán
Ze afscheid nemen van zijn broer
Het was Manuel Torres Félix met de codenaam El 14
En met de bijnaam El Ondeado
Degene die huilt is een man
Een echte man, Javier is zijn naam, zijn broer
13 oktober 2012, in het dorp Oso Viejo
Was jij het toneel
Van die zelfmoordstrijd
Een brute slachting van één tegen velen
Meer dan 28 zwaarbewapende soldaten
Tegen een huurling
Die tot de dood vocht
Recht in hun gezicht, dappere mannen die niet dagelijks geboren worden
Ga maar naar huis, oom, je mensen zijn er niet meer
En daar komen de guachos
Deze keer komen ze niet alleen
Ze komen schouder aan schouder met de gabachos
Maak je geen zorgen, neefjes
Neem de benen, want de wacho komt eraan
Maar voordat jullie afscheid nemen
Breng me wat te eten, jongens, wees niet gierig
Kogels werden van het dak afgeschoten door de DEA
En Manuel antwoordde
Met een super naar de lucht en de andere naar de honden
Van de grond aanvielen ze
Beide knalden tegelijk
Meer dan 400 schoten werden afgevuurd
Maar zijn munitie raakte op
En domme en tanks maakten het af
Vaarwel, broer van de ziel
Drie dagen voor zijn dood
Gaf hij de militairen een flinke klap
Die keer maakte hij ze sprakeloos
Want hij had zijn team en 50 eenheden
Hij liet ze rennen zoals
De grote oude wolf hen verdriet deed
En zo deed hij het vaak
Ontelbare keren, op verschillende plekken
Ze brachten hem naar Los Llanos
Vrienden en broers, daar zagen ze hem allemaal
Ze zeggen dat de hoge commandanten
Van de lucht, de oude man uitzwaaiden
Zijn geliefde paard
Gaf een hinnik dat iedereen hoorde
Die dag danste El Cuaco zonder zweep
Zonder teugels en ruiter in de wei
Rust in vrede, maat
Het was nog maar een kwestie van tijd voordat ik je zou zien
Achterbleef zijn mes
Geniet van de Tachillo die hij zo miste
Zijn dood doet me zoveel pijn
Want je weet niet hoeveel ik hier over je heb gedroomd
Dat zijn woorden van Javier
Voor zijn broer Manuel
Mannen van woeste bloed