Rosa
Tu és divina e graciosa
Estátua majestosa
Do amor!
Por Deus esculturada
E formada com ardor
Da alma da mais linda flor
De mais ativo olor
Que na vida é preferida
Pelo beija-flor
Se Deus
Me fora tão clemente
Aqui neste ambiente de luz
Formada numa tela
Deslumbrante e bela
Teu coração
Junto ao meu lanceado
Pregado e crucificado
Sobre a rosa e a cruz
Do arfante peito teu
Tu és a forma ideal
Estátua magistral
Oh! Alma perenal
Do meu primeiro amor
Sublime amor
Tu és de Deus
A soberana flor
Tu és de Deus a criação
Que em todo coração
Sepultas um amor
O riso, a fé, a dor
Em sândalos olentes
Cheios de sabor
Em vozes tão dolentes
Como um sonho em flor
És láctea estrela
És mãe da realeza
És tudo enfim
Que tem de belo
Em todo resplendor
Da santa natureza
Perdão!
Se ouso confessar-te
Eu hei de sempre amar-te
Oh, flor!
Meu peito não resiste
Oh, meu Deus
O quanto é triste
A incerteza de um amor
Que mais me faz penar
Em esperar
Em conduzir-te
Um dia ao pé do altar
Jurar aos pés do Onipotente
Em preces comoventes
De dor, e receber a unção
Da tua gratidão
Depois de remir meus desejos
Em nuvens de beijos
Hei de envolver-te
Até meu padecer
De todo fenecer
Rosa
Jij bent goddelijk en gracieuze
Majestueuze standbeeld
Van de liefde!
Door God uitgehouwen
En gevormd met passie
Uit de ziel van de mooiste bloem
Met de meest actieve geur
Die in het leven wordt verkozen
Door de kolibrie
Als God
Zo genadig was
Hier in deze omgeving van licht
Vormgegeven op een doek
Verbluffend en mooi
Jouw hart
Naast het mijne gewond
Genageld en gekruisigd
Over de roos en het kruis
Van jouw kloppende borst
Jij bent de ideale vorm
Meesterlijk standbeeld
Oh! Eeuwige ziel
Van mijn eerste liefde
Sublieme liefde
Jij bent van God
De heilige bloem
Jij bent Gods schepping
Die in elk hart
Een liefde begraaft
De lach, het geloof, de pijn
In geurige sandalen
Vol van smaak
In stemmen zo treurig
Als een droom in bloei
Jij bent een melkachtige ster
Jij bent de moeder van de koninklijkheid
Jij bent alles uiteindelijk
Wat mooi is
In de hele glorie
Van de heilige natuur
Vergeef me!
Als ik het durf je te bekennen
Ik zal je altijd liefhebben
Oh, bloem!
Mijn hart houdt het niet vol
Oh, mijn God
Hoe treurig is het
De onzekerheid van een liefde
Die me meer doet lijden
In het wachten
Om je
Eens naar het altaar te leiden
Zweren aan de voeten van de Almachtige
In ontroerende gebeden
Van pijn, en de zegen ontvangen
Van jouw dankbaarheid
Nadat ik mijn verlangens heb verzoend
In wolken van kussen
Zal ik je omarmen
Tot mijn lijden
Helemaal vergaat