Ó Gente Da Minha Terra
É meu e vosso este fado
Destino que nos amarra
Por mais que seja negado
Às cordas de uma guitarra
Sempre que se ouve um gemido
De uma guitarra a cantar
Fica-se logo perdido
Com vontade de chorar
Ó gente da minha terra
Agora é que eu percebi
Esta tristeza que trago
Foi de vós que recebi
E pareceria ternura
Se me deixasse embalar
Era maior a amargura
Menos triste o meu cantar
Ó gente da minha terra
Agora é que eu percebi
Esta tristeza que trago
Foi de vós que a recebi
Ó gente da minha terra
Agora é que eu percebi
Esta tristeza que trago
Esta tristeza que trago
Foi de vós que a recebi
O Mensen Van Mijn Land
Één en hetzelfde is deze fado
Bestemming die ons bindt
Hoezeer het ook ontkend wordt
Aan de snaren van een gitaar
Telkens als je een zucht hoort
Van een gitaar die zingt
Verlies je jezelf meteen
Met de neiging om te huilen
O mensen van mijn land
Nu pas begrijp ik het
Deze verdriet die ik draag
Heb ik van jullie gekregen
En het zou tederheid lijken
Als ik me zou laten wiegen
De bitterheid zou groter zijn
Minder treurig mijn gezang
O mensen van mijn land
Nu pas begrijp ik het
Deze verdriet die ik draag
Heb ik van jullie gekregen
O mensen van mijn land
Nu pas begrijp ik het
Deze verdriet die ik draag
Deze verdriet die ik draag
Heb ik van jullie gekregen