Olas Y Arenas
Soy la arena, que en la playa está tendida
Envidiando otras arenas que le quedan cerca el mar
Eres tú la inmensa ola que al venir casi me toca,
Pero siempre te devuelves hacia atrás.
Y las veces que te derramas sobre arena humedecida
Ya creyendo esta vez me tocarás
Al llegarme tan cerquita pero luego
Te recoges y te pierdes en la inmensidad del mar.
Soy la arena que la ola nunca toca
Y que en la playa tendida vive sola en su penar.
Eres ola que te envuelves en la bruma
Y te disuelves en la espuma alejándoteme más.
Golven en Zand
Ik ben het zand, dat op het strand ligt uitgestrekt
Jaloers op ander zand dat dicht bij de zee ligt
Jij bent de immense golf die me bijna raakt als je komt,
Maar keer altijd weer terug naar achter.
En de keren dat je over het vochtige zand stroomt
Geloof ik deze keer raak je me echt
Als je zo dichtbij komt, maar dan
Verzamel je je weer en verdwijn je in de oneindigheid van de zee.
Ik ben het zand dat de golf nooit raakt
En dat op het strand uitgestrekt alleen in zijn verdriet leeft.
Jij bent de golf die zich in de mist wikkelt
En oplost in het schuim, steeds verder van me weg.
Escrita por: Sylvia Rexach