miedo
Cómo te duelen los sentimientos cuando no los dejas ir
¿Cómo se borran los recuerdos, cuando aún viven en mí?
Se hace difícil perdonar, pero más difícil perdonarte a ti
A veces pienso que estoy loca, porque loca me sentí
Loca como el mar, que no se entiende lo que hace ni a dónde va
Solo él puede entender y encontrarse en alguien más
¿Será que el ser humano nunca aprende a nadar?
En búsqueda del sentido y no poder parar
Perdida en el desierto y no logro saciar
Saciar el alma fría, volver a respirar
Saciar el alma en pena, saciar para sanar
Decir que nada duele, decir que va a pasar
Confundir los papeles, ya no me sale actuar
Querer volver el tiempo y volver a empezar
Me escapé de mi realidad, me encerré en mi soledad
Y eso de volver a empezar, ni lo puedo empezar
Cuántas veces lo nombré, cuántas veces lo avisé
Pero no quisiste ver (quisiste ver), no lo quisiste saber
No me quisiste conocer, yo solo quería correr
Pero, por correr descalza, tengo heridas en la piel
Son heridas que te empañan, son heridas que te nublan
Son heridas que te empañan, son heridas que te nublan
Y ese miedo de no encontrar las palabras
Y ese miedo de no saber dónde voy
Y ese miedo de no saberme mi nombre
Y la calma que ya nunca más volvió
angst
Hoezeer de gevoelens pijn doen als je ze niet laat gaan
Hoe verdwijnen de herinneringen, als ze nog steeds in mij leven?
Het is moeilijk om te vergeven, maar moeilijker om jou te vergeven
Soms denk ik dat ik gek ben, omdat ik me gek voelde
Gek als de zee, die niet te begrijpen is in wat hij doet of waar hij heen gaat
Alleen hij kan begrijpen en zich in iemand anders vinden
Is het zo dat de mens nooit leert zwemmen?
Op zoek naar de zin en niet kunnen stoppen
Verdwaald in de woestijn en ik kan niet verzadigen
Verzadigen van de koude ziel, weer ademhalen
Verzadigen van de treurende ziel, verzadigen om te genezen
Zeggen dat niets pijn doet, zeggen dat het voorbij zal gaan
De rollen verwarren, ik kan niet meer acteren
Willen terug in de tijd en opnieuw beginnen
Ik ontsnapte aan mijn realiteit, ik sloot me op in mijn eenzaamheid
En dat opnieuw beginnen, kan ik niet eens beginnen
Hoe vaak heb ik het genoemd, hoe vaak heb ik het gezegd
Maar je wilde niet zien (wilde niet zien), je wilde het niet weten
Je wilde me niet leren kennen, ik wilde alleen maar rennen
Maar door op blote voeten te rennen, heb ik wonden op mijn huid
Het zijn wonden die je vertroebelen, het zijn wonden die je verblinden
Het zijn wonden die je vertroebelen, het zijn wonden die je verblinden
En die angst om de woorden niet te vinden
En die angst om niet te weten waar ik heen ga
En die angst om mijn naam niet te weten
En de rust die nooit meer terugkwam
Escrita por: TINI / El Dandee / Andres Torres