tinta 90
Esa vergüenza que sentía por ser una depresiva secreta
Fingir estar bien todo el día, decir lo que no sentía, estar quieta
Por fuera, nunca llovió, por dentro hay una tormenta
Después se tiñe con la tinta 90
Y lo que más me dolió es que nadie se diera cuenta
Aunque se dieran cuenta
Perdí la cuenta de las noches que lloré
Nadie sabe lo que no se ve
Porque en esas noches solo estamos las dos
Sin darme cuenta, me tatué la cicatriz
Hoy la miro y sé que aún sigo aquí
Y pienso en las noches que pasamos las dos
Y que nunca amaneció
Oh-oh-oh, oh-oh-oh
Que nunca amaneció
Oh-oh-oh, oh-oh-oh
Ey
Pensar que todo es un misterio
Y darse cuenta cuando ya se puso serio
Cuando te das más miedo vos que el propio cementerio
Porque entre más grande el imperio
Más duele el eco de estar sola en cautiverio
Y me encerré
Dentro de mi propia piel
Y me quedé
En ese cuarto de hotel
Y me quemé
Mirando el fuego y el humo que no me dejan ver
Perdí la cuenta de las noches que lloré
Nadie sabe lo que no se ve
Porque en esas noches solo estamos las dos
Sin darme cuenta, me tatué la cicatriz
Hoy la miro y sé que aún sigo aquí
Y pienso en las noches que pasamos las dos
Y que nunca amaneció
Oh-oh-oh, oh-oh-oh
Que nunca amaneció
Oh-oh-oh, oh-oh-oh
Y que nunca amaneció
Oh-oh-oh, oh-oh-oh
Que nunca amaneció
Oh-oh-oh, oh-oh-oh
Y que nunca amane—
Tinta 90
Die schaamte die ik voelde voor het zijn van een geheime depressieve
Doen alsof alles goed is de hele dag, zeggen wat ik niet voelde, stil zijn
Van buiten, nooit regende het, van binnen is er een storm
Daarna wordt het gekleurd met de inkt van 90
En wat me het meest pijn deed is dat niemand het opmerkte
Ook al merkten ze het op
Ik ben de tel kwijtgeraakt van de nachten dat ik huilde
Niemand weet wat niet zichtbaar is
Want in die nachten zijn we alleen met z'n tweeën
Zonder het te beseffen, heb ik het litteken getatoeëerd
Vandaag kijk ik ernaar en weet ik dat ik hier nog steeds ben
En ik denk aan de nachten die we samen doorbrachten
En dat het nooit ochtend werd
Oh-oh-oh, oh-oh-oh
Dat het nooit ochtend werd
Oh-oh-oh, oh-oh-oh
Hé
Denken dat alles een mysterie is
En je realiseren wanneer het al serieus werd
Wanneer je meer bang voor jezelf bent dan voor het eigen kerkhof
Want hoe groter het rijk
Hoe pijnlijker de echo van alleen zijn in gevangenschap
En ik heb me opgesloten
In mijn eigen huid
En ik bleef
In die hotelkamer
En ik verbrandde
Kijkend naar het vuur en de rook die me niet laat zien
Ik ben de tel kwijtgeraakt van de nachten dat ik huilde
Niemand weet wat niet zichtbaar is
Want in die nachten zijn we alleen met z'n tweeën
Zonder het te beseffen, heb ik het litteken getatoeëerd
Vandaag kijk ik ernaar en weet ik dat ik hier nog steeds ben
En ik denk aan de nachten die we samen doorbrachten
En dat het nooit ochtend werd
Oh-oh-oh, oh-oh-oh
Dat het nooit ochtend werd
Oh-oh-oh, oh-oh-oh
En dat het nooit ochtend werd
Oh-oh-oh, oh-oh-oh
Dat het nooit ochtend werd
Oh-oh-oh, oh-oh-oh
En dat het nooit o—