The Invisible Man
Let me tell you the story of The Invisible Man
Forgotten himself in the land of the damned
Now no one can reach him, lost in the cracks of reality
Savagery, taking his hand, breaking his stance, he's lost in his glance
No matter never when I try, through your eyes I see emotions that you hide
Ain't it funny how there's nothing that will last?
Screwed up looking faces like they had or wear a mask
All I ask is that you're open for a minute now
Never long enough to grasp
Like the smoke grows from my hands in a flash
With each other can we last?
The truth, it hides
The truth, it hides
It hides
Wisps of smoke caressed the mountains beneath the Moon
The sky fell backwards, a deep and dark green blue
The gaze you cast was absent, when you were there it wasn't you
A shell of who you were before the hurt inside there grew
Chew down on your emotions, volcanic ruptures brew
Colder as the days go by like early morning dew
A different kind of blue, miles gone too soon
Afflicted feelings bloom, past trauma is a tomb
I can see why you might choose to blame someone else before you lose
Track of who you were as the night begins to loom
The air inside the room became thicker than a fool
You could cut it with a knife, so it's safe to not assume
The shadows of your past, they dance behind your sunken eyes
Subconsciously contract, over time you say you're fine
Over time, you learn to cry, but anxiety made you shy
Clutching to the lies you tell yourself not satisfied
The truth
It hides
The truth
It hides
The truth
It hides
The truth
It hides, hides
The truth
It hides
The truth
It hides
The truth
It hides
The truth
It hides
De Onzichtbare Man
Laat me je het verhaal vertellen van De Onzichtbare Man
Vergeten in het land van de verdoemden
Nu kan niemand hem bereiken, verloren in de scheuren van de realiteit
Wreedheid, neemt zijn hand, breekt zijn houding, hij is verloren in zijn blik
Maakt niet uit wanneer ik probeer, door jouw ogen zie ik emoties die je verbergt
Is het niet grappig hoe er niets is dat blijft bestaan?
Verknipte gezichten alsof ze een masker hadden of dragen
Alles wat ik vraag is dat je even openstaat
Nooit lang genoeg om te begrijpen
Zoals de rook die in een flits uit mijn handen groeit
Kunnen we samen blijven?
De waarheid, ze verbergt zich
De waarheid, ze verbergt zich
Ze verbergt zich
Rookwolkjes streelden de bergen onder de Maan
De lucht viel achteruit, een diep en donker groenblauw
De blik die je wierp was afwezig, toen je er was was het niet jij
Een schulp van wie je was voordat de pijn daarbinnen groeide
Bijt op je emoties, vulkanische uitbarstingen broeien
Kouder naarmate de dagen verstrijken zoals vroege ochtenddauw
Een andere soort blauw, mijlen te snel verdwenen
Getroebleerde gevoelens bloeien, verleden trauma is een graf
Ik zie waarom je misschien iemand anders de schuld zou geven voordat je verliest
Het spoor van wie je was terwijl de nacht begint te dreigen
De lucht in de kamer werd dikker dan een dwaas
Je kon het snijden met een mes, dus het is veilig om niet aan te nemen
De schaduwen van je verleden dansen achter je ingezakte ogen
Subconsciously samentrekken, na verloop van tijd zeg je dat het goed gaat
Na verloop van tijd leer je te huilen, maar angst maakte je verlegen
Vastklampend aan de leugens die je jezelf vertelt, niet tevreden
De waarheid
Ze verbergt zich
De waarheid
Ze verbergt zich
De waarheid
Ze verbergt zich
De waarheid
Ze verbergt zich, verbergt zich
De waarheid
Ze verbergt zich
De waarheid
Ze verbergt zich
De waarheid
Ze verbergt zich
De waarheid
Ze verbergt zich