395px

Sobra Caballo

Mauro Moraes

Sobra Cavalo

Meu mate é o rancho, compadre, o gado solto no pasto,
É a tropa no campo, o cusco no pátio.
Meu mate é a carne no fogo, um toco de lenha,
É o guacho da ovelha chateando o cavalo.
Meu mate é a saudade lambendo a gamela,
É onde o violão pergunta por ela,
É a vaca no milho depois de dar cria,
É rima no ouvido ganhando seu dia…
É o sul na minha cara tirando um costado,
É o jeito do pago gostar do que eu faço.
Não uso chapéu sem barbicacho,
Pra mim o mundéu é um tiro de laço
Enchendo a pealo o meu coração.
É a troca de aperos, patrão e peonada,
Pra mim judiaria é novilha encerrada,
É a vida alienada mapeando o galpão…
(Eh! Eh! de vez em quando sobra-cavalo, eh! eh!
E eu ato na soga o destino.) Bis
Meu mate é um livro, um amigo, um pouco de tudo,
É a prosa à tardinha com os olhos pro mundo.
Meu mate é a mão, a palavra, um fio de bigode,
É a vida tocando do jeito que pode.

Sobra Caballo

Mi compañero es el rancho, compadre, el ganado suelto en el pasto,
Es la tropa en el campo, el perro en el patio.
Mi compañero es la carne en el fuego, un tronco de leña,
Es el guacho de la oveja molestando al caballo.

Mi compañero es la añoranza lamiendo el plato,
Es donde la guitarra pregunta por ella,
Es la vaca en el maíz después de parir,
Es la rima en el oído ganándose su día...

Es el sur en mi cara sacando un costado,
Es la forma del pago de gustar lo que hago.
No uso sombrero sin barboquejo,
Para mí el mundo es un tiro de lazo
llenando de pasión mi corazón.

Es el intercambio de aperos, patrón y peonada,
Para mí la crueldad es una ternera encerrada,
Es la vida alienada mapeando el galpón...

(¡Eh! ¡Eh! de vez en cuando sobra caballo, ¡eh! ¡eh!
Y yo amarro en la soga el destino.) Bis

Mi compañero es un libro, un amigo, un poco de todo,
Es la charla al atardecer con los ojos en el mundo.
Mi compañero es la mano, la palabra, un hilo de bigote,
Es la vida tocando de la manera que puede.

Escrita por: Mauro Moraes