Júlia Florista
A Júlia Florista
Boémia e fadista, diz a tradição
Foi nesta Lisboa
Figura de proa da nossa canção
Figura bizarra
Que ao som da guitarra o fado viveu
Vendia flores
Mas os seus amores jamais os vendeu
Oh Júlia Florista
Tua linda história
O tempo gravou na nossa memória
Oh Júlia Florista
Tua voz ecoa
Nas noites bairristas, boémias fadistas
Da nossa Lisboa
Chinela no pé
Um ar de ralé no jeito de andar
Se a Júlia passava
Lisboa parava p? rá ouvir cantar
No ar um pregão
Na boca a canção, falando de amores
Encostada ao peito
A graça e o jeito do cesto das flores
Júlia de Bloemen
Júlia de Bloemen
Bohemien en zangeres, zo gaat de traditie
Het was in dit Lissabon
Een opvallende figuur van ons lied
Een vreemde verschijning
Die met de klank van de gitaar het fado leefde
Ze verkocht bloemen
Maar haar liefdes heeft ze nooit verkocht
Oh Júlia de Bloemen
Jouw mooie verhaal
De tijd heeft het in onze herinnering gegrift
Oh Júlia de Bloemen
Jouw stem weerklinkt
In de nachten van de buurt, bohemien en fado
Van ons Lissabon
Sandaal aan de voet
Een lucht van eenvoud in de manier van lopen
Als Júlia voorbij kwam
Stond Lissabon stil om te luisteren naar haar zang
In de lucht een roep
Op de lippen het lied, pratend over liefdes
Geknield op de borst
De charme en de stijl van de bloemenmand