Aunque Me Puedas Ver
Cierra los ojos aprieta fuerte
Y abrázame como si fuera siempre
El mismo tiempo la misma gente
Y abrázame como si fuera siempre
Como si no te fueses a ningún lugar
Aun no te haz ido y no te quiero esperar
Donde yo este, estará tu hogar
Aunque no me puedas ver
La vida es una estación de trenes
Años son el vagón de quienes
Nacen siendo pasajeros inocentes
De lo que encima se les viene
Al pasar los torniquetes
La muerte marca los tiquetes
Y da comienzo a este viaje infinito
Por encima de sus rieles
Infieles, celestiales, cristianos, mundanos
Llenos de arrepentimiento, malvados sin deparo
Libres condenados, amos y esclavos
Creando historia dando relato
Tropiezo, traspiés, caída
Cima acompañando al invierno
Verano, primavera, la pena de la espera
Rutina de un día cualquiera
Ceguera, sordera, defectos, virtudes
Diez mil ataúdes, la tumba, la muerte
Tenme presente aunque se que está lejos
Complejo sentir latiendo corazón
Tesón, pasión de ser, amanecer, atardecer
Entristecer, desfallecer, enrojecer por el placer
Soñar con ser un ave que se encuentra en pleno vuelo
Y poder tocar las manos de quienes se fueron para siempre al cielo
Cierra los ojos aprieta fuerte
Y abrázame como si fuera siempre
El mismo tiempo la misma gente
Y abrázame como si fuera siempre
Como si no te fueses a ningún lugar
Aun no te haz ido y no te quiero esperar
Donde yo este, estará tu hogar
Aunque no me puedas ver
Si existe Dios, si existe el cielo y si de verdad Cristo vive
El tiempo que a mi no me diste dáselo a los serafines
Que seguro en algún sueño me susurran tu enseñanza
La que me hizo falta cuando estabas vivo y con templanza
A pesar que la distancia esta dejando su huella
Prefiero pensar que me proteges desde alguna estrella
Que en un planeta lejano con los ángeles deambulas
Y que de vez en cuando a mi corazón te mudas
Que aclaras mis dudas
Y que me das luz si estoy a oscuras
Soy el fruto de tu ser, tu semilla, soy el legado
Un error en el pasado
Un milagro de la vida
Las lágrimas derramadas de dos seres que se amaron
Que gracias a mi presencia deben mantenerse unidas
Después de la disyuntiva
De que no hay alternativas
Y que la luz de tu prisma ya se encuentre en otro plano
Porque no recuerdo haberlo dicho papá yo te amo
Cierra los ojos aprieta fuerte
Y abrázame como si fuera siempre
El mismo tiempo la misma gente
Y abrázame como si fuera siempre
Como si no te fueses a ningún lugar
Aun no te haz ido y no te quiero esperar
Donde yo este, estará tu hogar
Aunque no me puedas ver
Ook Al Kun Je Me Niet Zien
Sluit je ogen, knijp stevig
En omarm me alsof het altijd zo is
Dezelfde tijd, dezelfde mensen
En omarm me alsof het altijd zo is
Alsof je nergens heen gaat
Je bent nog niet weg en ik wil je niet wachten
Waar ik ook ben, daar is jouw thuis
Ook al kun je me niet zien
Het leven is een treinstation
Jaren zijn de wagons van degenen
Die geboren worden als onschuldige passagiers
Van wat er bovenop hen komt
Bij het passeren van de poortjes
De dood markeert de tickets
En begint deze eindeloze reis
Bovenop hun rails
Ontrouw, hemels, christelijk, werelds
Vol spijt, kwaad zonder genade
Vrije veroordeelden, meesters en slaven
Geschiedenis scheppend, verhalen vertellend
Stoten, struikelen, vallen
Toppen die de winter vergezellen
Zomer, lente, de pijn van het wachten
Routine van een willekeurige dag
Blindheid, doofheid, gebreken, deugden
Tienduizend kisten, het graf, de dood
Houd me in gedachten, ook al weet ik dat je ver weg bent
Complex gevoel, kloppend hart
Vastberadenheid, passie om te zijn, zonsopgang, zonsondergang
Verdrietig zijn, verzwakken, blozen van genot
Dromen om een vogel te zijn die in volle vlucht is
En de handen aan te raken van degenen die voor altijd naar de hemel zijn gegaan
Sluit je ogen, knijp stevig
En omarm me alsof het altijd zo is
Dezelfde tijd, dezelfde mensen
En omarm me alsof het altijd zo is
Alsof je nergens heen gaat
Je bent nog niet weg en ik wil je niet wachten
Waar ik ook ben, daar is jouw thuis
Ook al kun je me niet zien
Als God bestaat, als de hemel bestaat en als Christus echt leeft
Geef de tijd die je me niet gaf aan de serafijnen
Die me zeker in een droom je lessen fluisteren
Die ik miste toen je leefde en met kalmte
Ondanks dat de afstand zijn sporen nalaat
Verkies ik te denken dat je me beschermt vanuit een ster
Die op een verre planeet met de engelen rondzwerft
En af en toe verhuis je naar mijn hart
Dat je mijn twijfels opheldert
En dat je me licht geeft als ik in het donker ben
Ik ben de vrucht van jouw zijn, jouw zaad, ik ben de erfenis
Een fout uit het verleden
Een wonder van het leven
De tranen die zijn vergoten van twee wezens die van elkaar hielden
Die dankzij mijn aanwezigheid bij elkaar moeten blijven
Na de dilemma
Dat er geen alternatieven zijn
En dat het licht van jouw prisma al op een ander vlak is
Omdat ik me niet herinner dat ik het heb gezegd, papa, ik hou van je
Sluit je ogen, knijp stevig
En omarm me alsof het altijd zo is
Dezelfde tijd, dezelfde mensen
En omarm me alsof het altijd zo is
Alsof je nergens heen gaat
Je bent nog niet weg en ik wil je niet wachten
Waar ik ook ben, daar is jouw thuis
Ook al kun je me niet zien