El Uno, El Dos, El Tres
Ese día un día llegará
no será pronto ni tarde;
cuando no queda cerilla ya,
es el dedo lo que arde.
Lo que sube habrá de descender,
y aunque mientras la escalada
no es cuestión de mirarse a los pies,
no sé yo si esta cordada
ha pensado en la bajada.
Que si ese día la tortilla da la vuelta,
veréis que pocos nos quedamos en cubierta.
El uno, el dos, el tres
y para de contar,
que al escondite inglés
se han puesto los demás.
El uno, el dos, el tres
y para de cantar
porque a ninguno le interesa escuchar.
Aunque en foto aparentemos más,
somos sólo tres polillas
que de tanto dar contra el cristal
se han colado en la bombilla,
hasta que la luz de este quinqué
ya no sea lo que era,
y se encienda sólo para que
se la vea desde fuera,
como la de la nevera.
Si de ese cuajo la tortilla da la vuelta
veréis que pocos nos quedamos en cubierta.
El uno, el dos, el tres
y para de contar
que al escondite inglés
se han puesto los demás.
El uno, el dos, el tres
y para de cantar
porque a ninguno le interesa escuchar.
Y quizá volvamos al local
a cantar para nosotros,
lo de "Hoy no me puedo levantar",
y dejar que esa chorrada
nos empañe la mirada.
Lágrimas de agua pasada,
despintando la fachada
De Een, De Twee, De Drie
Die dag zal ooit komen
het zal niet snel of laat zijn;
wanneer er geen lucifer meer is,
is het de vinger die brandt.
Wat omhoog gaat, moet omlaag,
en hoewel tijdens de klim
het niet gaat om naar je voeten te kijken,
weet ik niet of deze groep
aan de afdaling heeft gedacht.
Want als die dag de tortilla omdraait,
zien jullie dat we met weinig op het dek blijven.
De een, de twee, de drie
en stop met tellen,
want bij het Engelse verstoppertje
zijn de anderen al weg.
De een, de twee, de drie
en stop met zingen
want niemand is geïnteresseerd om te luisteren.
Ook al lijken we op foto meer,
we zijn maar drie motten
die door het glas zijn geknald
en in de gloeilamp zijn gekropen,
totdat het licht van deze lamp
niet meer is wat het was,
en alleen aangaat zodat
het van buitenaf te zien is,
zoals die van de koelkast.
Als die tortilla omdraait,
zien jullie dat we met weinig op het dek blijven.
De een, de twee, de drie
en stop met tellen
want bij het Engelse verstoppertje
zijn de anderen al weg.
De een, de twee, de drie
en stop met zingen
want niemand is geïnteresseerd om te luisteren.
En misschien keren we terug naar de zaak
a om voor onszelf te zingen,
het nummer "Vandaag kan ik niet opstaan",
en laten dat onzin
onze blik vertroebelen.
Tranen van vergane water,
vervagen de façade.