Novia a La Fuga
Resuenan campanas de boda
Y la novia aún tiene dudas
No encuentra ya los motivos
Ni de blanco ni desnuda.
Lo que antes era amor ciego
Lo envuelve ahora la locura
Lo que antes era un sí quiero
Lo está matando la duda.
Y en el altar
Vuelve a latir el corazón
Pero no sabe si es amor
O soledad.
Y la verdad
Que cuanto más tiempo pasaba
Menos tiempo le quedaba
Pa escapar.
Y escapó desnuda
Tirando el vestido a la calva del cura
Y escapó del hombre
Que había hecho de ella una mujer sin nombre.
Y en la bicaría
Los suegros lloraban los padres reían
Porque fúe la más bella novia a la fuga
Jamás concebida.
Prefiere ella amaneceres
A cualquier lunas sin mieles
Pues es tan sólo una semana
No vale la pena una vida amargada.
Qué hacemos ahora dijo el suegro
Si ya he pagado el banquete
Quita de mi vista zoquete
Más vale mi niña que unos canapeses.
Y en el altar
Vuelve a latir el corazón
Pero no sabe si es amor
O soledad.
Y la verdad
Que cuanto más tiempo pasaba
Menos tiempo le quedaba
Pa escapar.
Y escapó desnuda
Tirando el vestido a la calva del cura
Y escapó del hombre
Que había hecho de ella una mujer sin nombre.
Y en la bicaría
Los suegros lloraban los padres reían
Porque fúe la más bella novia a la fuga
Jamás concebida.
De Bruid op de Vlucht
De klokken van de bruiloft klinken
En de bruid heeft nog steeds twijfels
Ze vindt de redenen niet meer
Geen wit, geen naakt.
Wat vroeger blinde liefde was
Wordt nu omhuld door waanzin
Wat vroeger een ja was
Wordt nu gedood door de twijfel.
En bij het altaar
Slaat het hart weer sneller
Maar ze weet niet of het liefde is
Of eenzaamheid.
En de waarheid is
Dat hoe langer de tijd verstreek
Hoe minder tijd ze had
Om te ontsnappen.
En ze ontsnapte naakt
Gooiend haar jurk naar de kale van de priester
En ze ontsnapte van de man
Die van haar een vrouw zonder naam had gemaakt.
En in de pastorie
Huilden de schoonouders, de ouders lachten
Want ze was de mooiste bruid op de vlucht
Die ooit was bedacht.
Ze geeft de voorkeur aan zonsopgangen
Boven elke maan zonder honing
Want het is maar een week
Een verbitterd leven is het niet waard.
Wat doen we nu, zei de schoonvader
Als ik het feest al heb betaald
Haal die kluns uit mijn zicht
Mijn dochter is meer waard dan wat hapjes.
En bij het altaar
Slaat het hart weer sneller
Maar ze weet niet of het liefde is
Of eenzaamheid.
En de waarheid is
Dat hoe langer de tijd verstreek
Hoe minder tijd ze had
Om te ontsnappen.
En ze ontsnapte naakt
Gooiend haar jurk naar de kale van de priester
En ze ontsnapte van de man
Die van haar een vrouw zonder naam had gemaakt.
En in de pastorie
Huilden de schoonouders, de ouders lachten
Want ze was de mooiste bruid op de vlucht
Die ooit was bedacht.