La Pancha Alfaro
La luna va bajo el cielo de la cueca,
viendo crecer la flor de la polvareda.
La farra es en lo de la Pancha Alfaro
y el vino está empinándose en el patio.
Ardiendo está la voz de los tonaderos,
la Pancha va con un cogollo en el pelo.
Llora el cantor coplas a la madrugada
límpiale amor, con tu pañuelo la cara.
Sube la luz en el canto de los gallos
y al alba está bailando la Pancha Alfaro.
De Pancha Alfaro
De maan staat laag aan de hemel van de cueca,
zien we de bloem van de stofwolk groeien.
Het feest is bij de Pancha Alfaro
en de wijn wordt ingeschonken op de binnenplaats.
De stem van de tonaderos brandt als vuur,
de Pancha gaat met een takje in haar haar.
De zanger huilt zijn coupletten bij de dageraad,
maak je liefde schoon, met je zakdoek zijn gezicht.
Het licht stijgt met het gezang van de hanen
en bij het ochtendgloren danst de Pancha Alfaro.
Escrita por: Armando Tejada Gomez, Óscar Matus