Misionera
Yo, por la noche negra de tus cabellos
Tu, encendiendo estrellas para alumbrar
Yo, a buscar la llave de tus secretos
Tu, ocultando el rastro de tu mirar
¿A que rincón la vida llevo tus pasos, flor de misiones que me a mandando dios?
¿Cómo entender que un día estando en mis brazos,
con luz de sol me sonrió y dijo adiós con un rio en la voz?
Y es ese amor que me tiene así, peregrino en busca de tu querer;
Y en el rocío lloro por ti, un clavel del aire al amanecer.
Y es ese amor que me tiene así, peregrino en busca de tu querer;
Y en el rocío lloro por ti, un clavel del aire al amanecer.
Linda misionera con voz de río, porque en la frontera de la pasión,
Me entibio la boca y dejo este frío que anido por siembre en mi corazón.
¿Por donde andarás, por donde andaré?, ¿Donde está el amor que jure por ti?
¿Quién te amará como yo te ame? Lejos de tu amor… ¿Cómo iré a vivir?
Sangra del barrancal, tierra colorada, arde en la sal del rostro el sol que se va.
Yo caminante triste por las quebradas, solo a seguir mi mundo de soledad.
Loco por no olvidar tu mirar salvaje, ciego al ver que tu imagen ya no es verdad.
Sin comprender que cruzas por el paisaje cual flor del camalotal,
Que es linda pero de nadie será.
Y es ese amor que me tiene así, peregrino en busca de tu querer;
Y en el rocío lloro por ti, un clavel del aire al amanecer.
Y es ese amor que me tiene así, peregrino en busca de tu querer;
Y en el rocío lloro por ti, un clavel del aire al amanecer.
Linda misionera con voz de río, porque en la frontera de la pasión,
Me entibio la boca y dejo este frío que anido por siembre en mi corazón.
¿Por dónde andarás, por donde andaré?, ¿Donde está el amor que jure por ti?
¿Quién te amará como yo te ame? Lejos de tu amor… ¿Cómo iré a vivir?
Zending
Ik, door de zwarte nacht van jouw haren
Jij, sterren aansteken om te verlichten
Ik, op zoek naar de sleutel van jouw geheimen
Jij, het spoor van jouw blik verbergen
Naar welke hoek van het leven leid ik jouw stappen, bloem van missies die God me heeft gegeven?
Hoe te begrijpen dat op een dag, terwijl je in mijn armen was,
met zonlicht glimlachte je en zei vaarwel met een rivier in je stem?
En het is die liefde die me zo houdt, pelgrim op zoek naar jouw genegenheid;
En in de dauw huil ik om jou, een anjer van de lucht bij zonsopgang.
En het is die liefde die me zo houdt, pelgrim op zoek naar jouw genegenheid;
En in de dauw huil ik om jou, een anjer van de lucht bij zonsopgang.
Mooie zendeling met de stem van een rivier, want aan de grens van de passie,
verwarmde je mijn lippen en liet deze kou achter die voor altijd in mijn hart heeft genesteld.
Waar zul je zijn, waar zal ik zijn?, Waar is de liefde die ik voor jou heb gezworen?
Wie zal jou liefhebben zoals ik jou heb liefgehad? Ver weg van jouw liefde... Hoe zal ik leven?
Bloedt uit de ravijn, rode aarde, brandt in het zout van het gezicht de zon die verdwijnt.
Ik, treurige wandelaar door de kloven, alleen om mijn wereld van eenzaamheid te volgen.
Gek van het niet vergeten van jouw wilde blik, blind voor het feit dat jouw beeld niet meer waar is.
Zonder te begrijpen dat je door het landschap gaat als een bloem van de waterlelies,
Die mooi is, maar van niemand zal zijn.
En het is die liefde die me zo houdt, pelgrim op zoek naar jouw genegenheid;
En in de dauw huil ik om jou, een anjer van de lucht bij zonsopgang.
En het is die liefde die me zo houdt, pelgrim op zoek naar jouw genegenheid;
En in de dauw huil ik om jou, een anjer van de lucht bij zonsopgang.
Mooie zendeling met de stem van een rivier, want aan de grens van de passie,
verwarmde je mijn lippen en liet deze kou achter die voor altijd in mijn hart heeft genesteld.
Waar zul je zijn, waar zal ik zijn?, Waar is de liefde die ik voor jou heb gezworen?
Wie zal jou liefhebben zoals ik jou heb liefgehad? Ver weg van jouw liefde... Hoe zal ik leven?