Zamba de Los Adioses
Cae la tarde en los sauces
A la orilla del canal
La luz cumbreña derrumba otra vez
En la montaña un imperio de sol
Todo el paisaje parece decir adiós
Por esa luz que se va
Venga la luna del otoño
Sube y sube el arenal
Sobre las viñas derrama su luz
Luna de marzo, rocío y canción
Me va pisando la sombra porque me voy
Peinando la soledad
Cómo olvidar el agua
Que andaba en la acequia regando tonadas
Cuando eras leyenda, Mendoza mía
Bajo el cielo enorme
De luz zurriaga
Hoy se quedó en la ausencia
Y el corazón no sabe decir adiós
Cuando te piense de lejos
Patria verde del lagar
Volveré niño aromado de amor
Al viento brujo del cañaveral
Iré a hondazos de sueños por el canal
Mirando el adiós pasar
Nadie se va de Mendoza
Aunque piense que se va
Madre es la tierra y el hombre raíz
Árbol que crece en la paz estival
Quedó durando en tu sangre porque yo soy
Guitarra que volverá
Zamba van het Afscheid
De avond valt bij de wilgen
Aan de oever van het kanaal
Het licht van de bergen valt weer neer
In de bergen een rijk van zon
Het hele landschap lijkt vaarwel te zeggen
Door dat licht dat verdwijnt
Kom, maan van de herfst
Stijg en stijg de zandheuvel op
Over de wijngaarden verspreidt het zijn licht
Maan van maart, dauw en lied
De schaduw volgt me omdat ik ga
De eenzaamheid aan het kammen
Hoe kan ik het water vergeten
Dat door de sloot stroomde en melodieën bewaterde
Toen je een legende was, mijn Mendoza
Onder de enorme lucht
Van stralend licht
Vandaag is het gebleven in de afwezigheid
En het hart weet niet hoe het vaarwel moet zeggen
Als ik aan je denk van ver weg
Groen vaderland van de wijnmakerij
Zal ik terugkomen, kind vol liefde
Naar de betoverende wind van het suikerriet
Ik zal met dromen door het kanaal gaan
Kijkend hoe het afscheid voorbijgaat
Niemand verlaat Mendoza
Ook al denkt hij dat hij gaat
Moeder is de aarde en de man is de wortel
Boom die groeit in de zomerse vrede
Het blijft voortleven in je bloed omdat ik ben
De gitaar die zal terugkeren