Alfonsina y El Mar
Por la blanda arena que lame el mar
Su pequeña huella no vuelve más
Un sendero solo de pena y silencio llegó
Hasta el agua profunda
Un sendero solo de penas mudas llegó
Hasta la espuma
Sabe Dios qué angustia te acompañó
Qué dolores viejos calló tu voz
Para recostarte arrullada
En el canto de las caracolas marinas
La canción que canta en el fondo oscuro del mar
La caracola
Te vas, Alfonsina, con tu soledad
¿Qué poemas nuevos fuiste a buscar?
Una voz antigua de viento y de sal
Te requiebra el alma y la está llevando
Y te vas hacia allá, como en sueños
Dormida, Alfonsina, vestida de mar
Cinco sirenitas te llevarán
Por caminos de algas y de coral
Y fosforescentes caballos marinos harán
Una ronda a tu lado
Y los habitantes del agua van a jugar
Pronto a tu lado
Bájame la lámpara un poco más
Déjame que duerma, nodriza, en paz
Y si llama él, no le digas que estoy
Dile que Alfonsina no vuelve
Y si llama él, no le digas nunca que estoy
Di que me he ido
Te vas, Alfonsina, con tu soledad
¿Qué poemas nuevos fuiste a buscar?
Una voz antigua de viento y de sal
Te requiebra el alma y la está llevando
Y te vas hacia allá como en sueños
Dormida, Alfonsina, vestida de mar
Alfonsina en de Zee
Over het zachte zand dat de zee kust
Komt jouw kleine spoor niet meer terug
Een pad vol verdriet en stilte kwam
Tot het diepe water
Een pad vol stom verdriet kwam
Tot de schuimige zee
God weet welke angsten je vergezelden
Welke oude pijn je stem verstomde
Om je te laten rusten, wiegend
In het gezang van de zeeschelpen
Het lied dat zingt in de donkere diepten van de zee
De schelp
Je gaat, Alfonsina, met je eenzaamheid
Welke nieuwe gedichten ben je gaan zoeken?
Een oude stem van wind en zout
Breekt je ziel en neemt je mee
En je gaat daarheen, als in dromen
Slapend, Alfonsina, gekleed in zee
Vijf zeemeerminnen zullen je meenemen
Over paden van zeewier en koraal
En fosforescerende zeepaardjes zullen
Een kring om je heen vormen
En de bewoners van het water zullen spelen
Snel aan je zijde
Zet de lamp iets lager
Laat me in vrede slapen, voedster
En als hij belt, zeg dan niet dat ik hier ben
Zeg dat Alfonsina niet terugkomt
En als hij belt, zeg dan nooit dat ik hier ben
Zeg dat ik weg ben
Je gaat, Alfonsina, met je eenzaamheid
Welke nieuwe gedichten ben je gaan zoeken?
Een oude stem van wind en zout
Breekt je ziel en neemt je mee
En je gaat daarheen als in dromen
Slapend, Alfonsina, gekleed in zee
Escrita por: Ariel Ramírez / Félix Luna