El Corazón Al Sur
Nací en un barrio donde el lujo fue un albur,
por eso tengo el corazón mirando al sur.
Mi viejo fue una abeja en la colmena,
las manos limpias, el alma buena.
Y en esa infancia, la templanza me forjó,
después la vida mil caminos me tendió
y supe del magnate del tahur,
por eso tengo el corazón mirando al sur.
Mi barrio fue una planta de jazmín,
la sombra de mi vieja en el jardín,
la dulce fiesta de las cosas más sencillas
y la paz en la granilla de cara al sol...
Mi barrio fue mi gente que no está
las cosas que ya nunca volverán
si desde el día que me fui, con la emoción y con la cruz
yo sé que tengo el corazón mirando al sur
La geografía de mi barrio llevo en mí,
será por eso que del todo no me fui:
la esquina, el almacén, el piberío
los reconozco... son algo mío...
Ahora sé que la distancia no es real
y me descubro en ese punto cardinal
volviendo a la niñez desde la luz,
teniendo siempre el corazón mirando al Sur...
Het Hart Naar het Zuiden
Ik ben geboren in een buurt waar luxe een kans was,
daarom kijk ik met mijn hart naar het zuiden.
Mijn vader was een bij in de bijenkorf,
met schone handen, een goede ziel.
En in die kindertijd heeft de vastberadenheid me gevormd,
daarna heeft het leven me duizend wegen geboden
en leerde ik over de magnaten van de gokkers,
daarom kijk ik met mijn hart naar het zuiden.
Mijn buurt was een jasmijnplant,
de schaduw van mijn moeder in de tuin,
het zoete feest van de eenvoudigste dingen
en de rust in de korrel onder de zon...
Mijn buurt was mijn mensen die er niet meer zijn,
de dingen die nooit meer terugkomen
sinds de dag dat ik vertrok, met de emotie en het kruis,
weet ik dat ik met mijn hart naar het zuiden kijk.
De geografie van mijn buurt draag ik in mij,
misschien is dat waarom ik niet helemaal ben weggegaan:
de hoek, de winkel, de kinderen
herken ik... ze zijn iets van mij...
Nu weet ik dat de afstand niet echt is
en ontdek ik mezelf in dat kardinale punt
terugkerend naar de kindertijd vanuit het licht,
altijd met mijn hart naar het zuiden kijkend...
Escrita por: Eladia Blázquez