395px

Verdriet

Mercedes Sosa

Tristeza

Tristeza

No me reclame niño si lo abandono
le peleo a la vida por usted tesoro,
no me reclame niño si me demoro.
¡Ay, qué camino tan desparejo,
la angustia cerca y mi niño lejos!
Ay, qué camino tan desparejo,
la angustia cerca y mi niño lejos!

No me pregunte, niño por qué mi llanto,
¿Qué he de hacer si la vida me reclama tanto!
Duerma no más su sueño que yo lo tapo.
¡Ay, qué camino tan desparejo,
la angustia cerca y mi niño lejos!
Ay, qué camino tan desparejo,
la angustia cerca y mi niño lejos!

Solcito del domingo pégale fuerte
que saldré con mi niño a juntar caricias.
Me vestiré de madre, con sus sonrisas.
¡Ay, qué camino tan desparejo,
la angustia cerca y mi niño lejos!
Ay, qué camino tan desparejo,
mi piel obrera y mi niño lejos!

Verdriet

Verdriet

Verlang me niet terug, kind, als ik je verlaat
Ik vecht voor het leven voor jou, mijn schat,
Verlang me niet terug, kind, als ik te laat ben.
Oh, wat een hobbelige weg,
De angst dichtbij en mijn kind ver weg!
Oh, wat een hobbelige weg,
De angst dichtbij en mijn kind ver weg!

Vraag me niet, kind, waarom ik huil,
Wat kan ik doen als het leven zoveel van me vraagt!
Slaap maar verder, ik dek je toe.
Oh, wat een hobbelige weg,
De angst dichtbij en mijn kind ver weg!
Oh, wat een hobbelige weg,
De angst dichtbij en mijn kind ver weg!

Zonnetje van zondag, schijn maar fel
Want ik ga met mijn kind knuffels verzamelen.
Ik kleed me als een moeder, met zijn glimlachen.
Oh, wat een hobbelige weg,
De angst dichtbij en mijn kind ver weg!
Oh, wat een hobbelige weg,
Mijn arbeidershuid en mijn kind ver weg!

Escrita por: Jose Antonio Nunez / Rafael Núñez