Polvo y Cenizas
Almas, una turba enfebrecida
Vidas, que carecen de valor
Cuerpos, que conforman multitudes
Hombres, cometiendo el mismo errar
Ni el vasto Mar, ni el Cielo
conoceran sus rostros
Ni tendrán tiempo
de decir su último adios
Polvo y Cenizas
Hombres sin nombre
Polvo y Cenizas
Hacia donde camina
ésta turba empobrecida
De almas que buscan
Ignorando su interior
Testigos mudos de una
historia repetida
No hemos cambiado
No hemos aprendido aún...
Polvo y Cenizos
Campos de Cruces
No oigas el himno que habla de triunfos
y de los grandes días que han de venir
Se que esos días seran
de miedo, luto y miseria
de sucumbir
En el momento de marchar muchos no saben
Que su enemigo marcha al frente de ellos
La voz que manda es la voz del enemigo
Porqué buscar si él, él mismo
es el enemigo
Los tambores redoblan con canciones de muerte
Y las hogueras se ceban al ritmo del tambor
Su paz, su guerra, se confunden y entremezclan
Entrelazadas como hijo, vientre y madre
Stof en Asche
Zielen, een verhitte menigte
Levens, zonder moed
Lichamen, die menigten vormen
Mannen, die dezelfde fout maken
Geen uitgestrekte zee, noch de lucht
zullen hun gezichten kennen
En ze zullen geen tijd hebben
om hun laatste vaarwel te zeggen
Stof en Asche
Mannen zonder naam
Stof en Asche
Waarheen gaat deze
verarmde menigte
Van zielen die zoeken
En hun binnenste negeren
Stille getuigen van een
herhaalde geschiedenis
We zijn niet veranderd
We hebben nog niet geleerd...
Stof en Asche
Velden van Kruisen
Hoor niet het volkslied dat spreekt over overwinningen
en de grote dagen die nog komen
Ik weet dat die dagen
van angst, rouw en ellende zullen zijn
van ondergang
Op het moment van vertrek weten velen niet
Dat hun vijand voor hen uit loopt
De stem die beveelt is de stem van de vijand
Waarom zoeken als hij, hij zelf
de vijand is
De trommels roffelen met liederen van de dood
En de vuren branden op de maat van de trommel
Zijn vrede, zijn oorlog, verwarren en vermengen zich
Verweven als kind, buik en moeder