L'Acrobata
C'è un mare in silenzio quassù e rete non ho
Ma cresce il tamburo nel blu e mi lancerò
E fermano il fiato per me ma li stupirò
Nel cerchio che poi nel vuoto farò
La case la gente le vie lontane laggiù
Gli errori degli uomini qui non contano più
La soglia del male che è in noi io supererò
E fino in platea ti raggiungerò
Amore che devo inventare
Io come I poeti e gli uccelli qui in terra equilibrio non ho
Ma il cuore mi spinge a rischiare
E su questo filo attaccato alla luna ogni sera vivrò
Morendo davanti ai tuoi occhi e al tuo seno mi libererò
Nel volo che so
Accarezzo il tuo grano e poi su nell'immensità
Qualunque promessa sarà più vera da qua
Per lunghi secondi finché dimenticherò
Che un uomo quassù restare non può
Amore che devo inventare
Io come I bambini e gli acrobati a terra un mio senno non ho
Ma il cuore mi spinge a rischiare
E su questo trapezio che passa ogni sera e non torna mai più
E che tenerezza afferrarti le mani, portarti nel blu
E non scendere più
Perdonami questa bugia più grande di noi
Ma come vorrei
Portarti lassù
Non scendere più, non scendere più
De Acrobaat
Er is een stille zee hierboven en ik heb geen net
Maar de trommel groeit in het blauw en ik zal me lanceren
Ze houden hun adem voor mij in, maar ik zal ze verbazen
In de cirkel die ik dan in de leegte zal maken
De huizen, de mensen, de verre straten daar beneden
De fouten van de mensen tellen hier niet meer
De drempel van het kwaad die in ons zit, zal ik oversteken
En tot in het publiek zal ik je bereiken
Liefde die ik moet uitvinden
Ik, net als de dichters en de vogels, heb hier op aarde geen balans
Maar mijn hart duwt me om te riskeren
En op deze draad, vastgemaakt aan de maan, zal ik elke avond leven
Stervend voor jouw ogen en aan jouw borst zal ik me bevrijden
In de vlucht die ik ken
Ik streel jouw koren en dan omhoog in de oneindigheid
Welke belofte dan ook, zal hier meer waarachtig zijn
Voor lange seconden totdat ik zal vergeten
Dat een man hierboven niet kan blijven
Liefde die ik moet uitvinden
Ik, net als de kinderen en de acrobaten, heb hier op de grond geen verstand
Maar mijn hart duwt me om te riskeren
En op dit trapeze dat elke avond voorbij komt en nooit meer terugkeert
En wat een tederheid om je handen vast te pakken, je de blauwe lucht in te brengen
En nooit meer naar beneden te komen
Vergeef me deze leugen die groter is dan wij
Maar hoe zou ik willen
Je daarboven te brengen
Nooit meer naar beneden komen, nooit meer naar beneden komen