De Pelgrims
De pelgrim op verre tocht
herkent de tekens langs zijn pad.
Hij draagt zijn rijkdom op zijn rug
en vergeet al wat hij eens bezat;
Zijn oen zien de horizon,
zijn voeten slepen door het zand.
Zijn tong is kleverig van de dorst,
hij zoekt de bron in 't verre land.
Melaatsen sterven langs zijn weg,
de lammen roepen tot de Heer.
Hij slaat zijn stok stuk op de rots,
er valt geen hemelsmanna meer.
De pelgrim, steunend op zijn staf,
merkt de vissers bij de zee.
Hij roept hen toe met luide stem
maar niemand wil met hem mee.
De vrouw staat wenkend bij de put
en Jeremias zingt zijn lied.
De kooplui dobbelen in Gods huis,
de pelgrim hoort en ziet ze niet.
De stormwind werpt hem op de grond,
zijn huid verschroeit in 't hete zand.
Hij heeft geen huis meer hier op aard,
en ver blijft steeds een ander land.
Zijn ogen worden bijna blind,
hij struikelt over elke steen.
De nacht verduistert nu zijn pad
hij hoort slechts z'n zacht geween.
De pelgrim kruipt de heuvel op,
men slaat een man daar aan het kruis.
De pelgrim uit een laatste woord,
de man heeft het niet gehoord.
Die Pilger
Der Pilger auf weiter Reise
erkennt die Zeichen auf seinem Weg.
Er trägt seinen Reichtum auf dem Rücken
und vergisst alles, was er einst besaß;
Sein Blick sieht den Horizont,
seine Füße schleppen sich durch den Sand.
Seine Zunge klebt vor Durst,
er sucht die Quelle im fernen Land.
Die Aussätzigen sterben an seinem Weg,
die Lahmen rufen zu dem Herrn.
Er schlägt seinen Stock auf den Felsen,
kein himmlisches Manna fällt mehr.
Der Pilger, gestützt auf seinen Stab,
merkt die Fischer am Meer.
Er ruft sie mit lauter Stimme,
doch niemand will mit ihm gehen.
Die Frau steht winkend am Brunnen
und Jeremias singt sein Lied.
Die Händler würfeln im Haus Gottes,
der Pilger hört und sieht sie nicht.
Der Sturmwind wirft ihn zu Boden,
seine Haut verbrennt im heißen Sand.
Er hat kein Zuhause mehr hier auf Erden,
und fern bleibt immer ein anderes Land.
Seine Augen werden fast blind,
er stolpert über jeden Stein.
Die Nacht verdunkelt nun seinen Weg,
er hört nur sein leises Weinen.
Der Pilger kriecht den Hügel hinauf,
man schlägt einen Mann dort ans Kreuz.
Der Pilger spricht ein letztes Wort,
doch der Mann hat es nicht gehört.