Het Verdronken Land Van Saeftinge
Ik hoor hier soms het luiden van de klok
Wijl wesp en bij eentonig zoemen
Of 's nachts wanneer de zee de wandelaar lokt
Naar het verdronken land van Saeftinge
De zon daalt in een poel van nevel neer
Ik hoor het krijsen van de meeuwen
Ze reizen schijnbaar doelloos heen en weer
Naar het verdonken land van Saeftinge
De vloed werpt dode vissen op het strand
Hun ogen glimmen in het maanlicht
Maar geen ontsnapt nog uit het grauwe zand
Naar het verdonken land van Saeftinge
Undine sluipt zacht door de duistere nacht
Zij kent 't geheim van vele dingen
Ze wenkt me toe en lokt me met haar lach
Naar het verdonken land van Saeftinge
Das Ertrunkene Land von Saeftinge
Ich höre hier manchmal das Läuten der Glocke
Während Wespe und Biene monoton summen
Oder nachts, wenn das Meer den Wanderer lockt
In das ertrunkene Land von Saeftinge
Die Sonne sinkt in einen Nebelteich
Ich höre das Schreien der Möwen
Sie reisen scheinbar ziellos hin und her
In das ertrunkene Land von Saeftinge
Die Flut spült tote Fische an den Strand
Ihre Augen glänzen im Mondlicht
Doch keiner entkommt dem grauen Sand
In das ertrunkene Land von Saeftinge
Undine schleicht leise durch die dunkle Nacht
Sie kennt das Geheimnis vieler Dinge
Sie winkt mir zu und lockt mich mit ihrem Lachen
In das ertrunkene Land von Saeftinge