Het Verdronken Land Van Saeftinge
Ik hoor hier soms het luiden van de klok
Wijl wesp en bij eentonig zoemen
Of 's nachts wanneer de zee de wandelaar lokt
Naar het verdronken land van Saeftinge
De zon daalt in een poel van nevel neer
Ik hoor het krijsen van de meeuwen
Ze reizen schijnbaar doelloos heen en weer
Naar het verdonken land van Saeftinge
De vloed werpt dode vissen op het strand
Hun ogen glimmen in het maanlicht
Maar geen ontsnapt nog uit het grauwe zand
Naar het verdonken land van Saeftinge
Undine sluipt zacht door de duistere nacht
Zij kent 't geheim van vele dingen
Ze wenkt me toe en lokt me met haar lach
Naar het verdonken land van Saeftinge
La Tierra Ahogada de Saeftinge
Escucho a veces el sonido de las campanas
Mientras las avispas y abejas zumban monótonamente
O por la noche cuando el mar atrae al caminante
Hacia la tierra ahogada de Saeftinge
El sol desciende en un charco de niebla
Escucho el chillido de las gaviotas
Viajan aparentemente sin rumbo de un lado a otro
Hacia la tierra ahogada de Saeftinge
La marea arroja peces muertos en la playa
Sus ojos brillan a la luz de la luna
Pero ninguno escapa del grisáceo arena
Hacia la tierra ahogada de Saeftinge
Undine se desliza suavemente por la oscura noche
Ella conoce el secreto de muchas cosas
Me hace señas y me atrae con su risa
Hacia la tierra ahogada de Saeftinge