Lágrimas del alma
Después de un dia lluvioso
El cielo se obscurece
Ahí es donde comienza
Me pecho a suspirar.
Recuerdo aquella tarde
De nuestra despedida
Pues era un día como este
Que no podré olvidar.
Por eso cuando llueve
Me lleno de recuerdos
Y con tristeza espero
La horrible soledad.
Las lágrimas del alma
Semejan esta lluvia;
La noche con su manto
Tentrá su día de luz.
Sumido en el letargo
El pensamiento implora
Que aclare nuestro cielo
Y vuelva a ser feliz.
Tranen van de ziel
Na een regenachtige dag
Donker wordt de lucht
Daar begint het verhaal
Ik zucht diep en zucht.
Ik herinner me die middag
Van ons afscheid
Want het was een dag zoals deze
Die ik niet kan vergeten.
Daarom als het regent
Vul ik me met herinneringen
En met verdriet wacht ik
Op de vreselijke eenzaamheid.
De tranen van de ziel
Lijken op deze regen;
De nacht met zijn deken
Zal zijn dag van licht hebben.
Verzonken in lethargie
Smeekt de gedachte
Om onze lucht te klaren
En weer gelukkig te zijn.