Un Madrigal
Qué bonito es el sol de mañana
al regreso de la capital;
ay, qué linda se ve mi serrana
cuando va corriendo por entre el trigal.
Ya se ve la barranca y el puente
y mi perro me viene a encontrar;
el sembrado se queda pendiente
porque ya los bueyes no quieren jalar.
La humareda de mi jacalito
ya se extiende por todo el trigal
y en el fondo se ve el arroyito
que todas las tardes me suele arrullar.
Een Madrigaal
Wat mooi is de zon van de morgen
bij de terugkeer uit de hoofdstad;
oh, wat ziet mijn bergdorp er prachtig uit
als ze door het korenveld rent.
De afgrond en de brug zijn al in zicht
en mijn hond komt me tegemoet;
de akker blijft achter, in de wacht
want de ossen willen niet meer trekken.
De rook van mijn huisje
verbreidt zich over het hele korenveld
en op de achtergrond zie je het beekje
dat me elke middag in slaap wiegt.
Escrita por: Ventura Romero