En el Parque
Cae lentamente el sol,
mientras que la ciudad se difumina en mi vida,
vuelvo a encontrar la paz que el día me negó
y la hierba a mis pies me dice "pronto vendrá".
Te veo aparecer envuelta
en el color dulce que mana la tarde
recobro tu calor que el día me robó
y susurro al oído "te quiero amor".
En el parque
la armonía del momento se hace luz
nos regala una sonrisa el firmamento
y la puesta de sol se hace amor.
En el parque
cuando salgan las estrellas te amaré
y la alfombra de la hierba
nos dirá "bienvenidos al hogar".
La noche nos fundió
hizo un cuerpo de dos
que triste que exista el día.
Volver a la ciudad apartarme de ti
hasta que caiga el sol no te veré.
En el parque
cuando salgan las estrellas te amaré
y la alfombra de la hierba
nos dirá "bienvenidos al hogar".
En el parque
la armonía del momento se hace luz
y nos dice su sonrisa el firmamento
"bienvenidos al hogar".
In het Park
De zon zakt langzaam weg,
terwijl de stad vervaagt in mijn leven,
ik vind weer de rust die de dag me ontzegde
en het gras onder mijn voeten zegt "het komt snel goed".
Ik zie je verschijnen, omhuld
in de zoete kleuren van de avond,
ik herwin je warmte die de dag me afnam
en fluister in je oor "ik hou van je, liefje".
In het park
wordt de harmonie van het moment licht
het firmament schenkt ons een glimlach
en de zonsondergang wordt liefde.
In het park
als de sterren verschijnen, zal ik van je houden
en het tapijt van het gras
zegt ons "welkom thuis".
De nacht heeft ons samengesmolten
heeft een lichaam van twee gemaakt
wat triest dat de dag bestaat.
Terug naar de stad, jou achterlaten
tot de zon ondergaat, zal ik je niet zien.
In het park
als de sterren verschijnen, zal ik van je houden
en het tapijt van het gras
zegt ons "welkom thuis".
In het park
wordt de harmonie van het moment licht
en het firmament zegt ons met zijn glimlach
"welkom thuis".