El Presente
Han pasado diez años desde que te vi perdido en el fondo
De una mañara de ideas
Buscando entre miles de vidas extrañas
Me decías que a veces no eras feliz
Y que te contará
Si un día podrías pararte y mirarte como los demás te miraban
Me pediste que no me olvidara de ti
Como intentabas curarnos y hacernos reír
Vivias en miles de cuerpos, en miles de camas
Que nunca hablaban de vises, no hacían café, no te despertaban
Confesaste una noche de fiesta en Madrid lo que sospechabas
Que no serias capaz de dejarte querer y arriesgarte a quedarte sin nada
Me pediste que no te dejara caer
Que no permitiera que ardieras en tú propias llamas
Y yo espero hacer lo mejor
Y que no pase lo que tú esperabas que pasara con nosotros dos
Y hoy voy a quitarte la razón
Que te daba aquellos días en los que me maldecías
Y pensabas que no había solución
Preguntaste si alguna de las fantasías que te inventabas
Había llegado alguna vez a ocurrir
Yo te dije que no me acordaba
Prometiste intentar no volver a medir cada puta palabra
No volver a esconderte detrás de silencios y bromas privadas
Me pediste que hablara de ti, que escribiera la vida
Y la suerte que entonces llevabas
Prometiste que ya no te asustaría cada movimiento en falso de las ramas
De los árboles, un bosque, una montaña de donde no habías estado ni estarías
Y que el viento nos arrastre, si eso quiere, te decía yo intentando convencerte
Respondiste que con eso te bastaba
Que la vida si es real a veces duele
Y yo espero hacer lo mejor
Y que no pase lo que tú esperabas que pasara con nosotros dos
Y hoy voy a quitarte la razón
Que te daba aquellos días en los que me maldecías
Y pensabas que no había solución
Y yo espero hacer lo mejor
Y que no pase lo que tú esperabas que pasara con nosotros dos
Y hoy voy a quitarte la razón
Que te daba aquellos días en los que me maldecías
Y pensabas que no había solución
Het Heden
Er zijn tien jaren verstreken sinds ik je zag, verloren in de diepte
Van een ochtend vol ideeën
Zoekend tussen duizenden vreemde levens
Je zei dat je soms niet gelukkig was
En dat je me zou vertellen
Of je ooit zou kunnen stoppen en jezelf zou kunnen zien zoals anderen je zagen
Je vroeg me om je niet te vergeten
Hoe je probeerde ons te genezen en ons aan het lachen te maken
Je leefde in duizenden lichamen, in duizenden bedden
Die nooit spraken over levens, geen koffie maakten, je niet wakker maakten
Je bekende een nacht op een feest in Madrid wat je vermoedde
Dat je niet in staat zou zijn om je te laten willen en het risico te nemen om niets te hebben
Je vroeg me om je niet te laten vallen
Dat ik niet zou toestaan dat je verbrandde in je eigen vlammen
En ik hoop het beste te doen
En dat niet gebeurt wat jij verwachtte dat er met ons zou gebeuren
En vandaag ga ik je ongelijk geven
Dat je me die dagen gaf waarin je me vervloekte
En dacht dat er geen oplossing was
Je vroeg of een van de fantasieën die je verzon
Ooit werkelijkheid was geworden
Ik zei dat ik het me niet kon herinneren
Je beloofde te proberen niet meer elke verdomde woord te meten
Niet meer te verstoppen achter stiltes en privégrappen
Je vroeg me om over jou te praten, om het leven te schrijven
En het geluk dat je toen had
Je beloofde dat je niet meer bang zou zijn voor elke verkeerde beweging van de takken
Van de bomen, een bos, een berg waar je nooit geweest was en niet zou zijn
En dat de wind ons mee zou slepen, als hij dat wilde, zei ik terwijl ik je probeerde te overtuigen
Je antwoordde dat dat genoeg voor je was
Dat het leven, als het echt is, soms pijn doet
En ik hoop het beste te doen
En dat niet gebeurt wat jij verwachtte dat er met ons zou gebeuren
En vandaag ga ik je ongelijk geven
Dat je me die dagen gaf waarin je me vervloekte
En dacht dat er geen oplossing was
En ik hoop het beste te doen
En dat niet gebeurt wat jij verwachtte dat er met ons zou gebeuren
En vandaag ga ik je ongelijk geven
Dat je me die dagen gaf waarin je me vervloekte
En dacht dat er geen oplossing was