Mi Propia Vida
Ahora que todo está tan mal y que el futuro no se ve
En un camino tan oscuro, ni soñando pararé
Por una vez siento que hoy vamos unidos de verdad
En una cápsula que viaja a su propia velocidad
Y si reímos está bien
(Abandonemos la solemnidad)
Si nos subimos a este tren
(Para reír y no para llorar)
El destino me espera ahí, pero se escapa de mi
Nunca lo alcanzo
Esta ruta no tiene fin, y en ella suena la voz
De mi descanso
En las estrellas puedo ver diversas formas y ya sé
Que el pasatiempo esta algo viejo, pero igual lo propondré
En el momento de viajar, aburrirse es muy normal
Pero alguien siempre tiene un juego o algo tonto que contar
Creo que ninguno sabe bien
(Lo que la suerte nos deparará)
Creo que todos sienten que
(Para reír hay que saber llorar)
El destino me espera ahí, pero se escapa de mí
Nunca lo alcanzo
Esta ruta no tiene fin, y en ella suena la voz
De mi descanso
Si pudiera sentirte
Si pudiera escucharte yo me calmaría
Debe ser la ansiedad que da
No ver donde acabará mi propia vida
Mi propia vida
Descansaría entre el sonido y el silencio de mis días
Voy al encuentro de mi futuro
Todo me indica que voy a tener alguno
El destino me espera ahí, pero se escapa de mí
Nunca lo alcanzo
Esta ruta no tiene fin, y en ella suena la voz
De mi descanso
Si pudiera sentirte
Si pudiera escucharte yo me calmaría
Debe ser la ansiedad que da
No ver donde acabará mi propia vida
Mijn Eigen Leven
Nu alles zo slecht gaat en de toekomst niet te zien is
Op een pad zo donker, zelfs in dromen stop ik niet
Voor één keer voel ik dat we vandaag echt samen zijn
In een capsule die reist op zijn eigen snelheid
En als we lachen is dat goed
(Laten we de ernst achter ons laten)
Als we in deze trein stappen
(Om te lachen en niet om te huilen)
Het lot wacht daar op me, maar het ontsnapt aan mij
Ik bereik het nooit
Deze route heeft geen einde, en daarin klinkt de stem
Van mijn rust
In de sterren zie ik verschillende vormen en ik weet al
Dat het tijdverdrijf wat oud is, maar ik stel het toch voor
Op het moment van reizen, is vervelen heel normaal
Maar iemand heeft altijd een spel of iets doms te vertellen
Ik denk dat niemand het echt weet
(Wat het geluk voor ons in petto heeft)
Ik denk dat iedereen voelt dat
(Om te lachen moet je weten hoe te huilen)
Het lot wacht daar op me, maar het ontsnapt aan mij
Ik bereik het nooit
Deze route heeft geen einde, en daarin klinkt de stem
Van mijn rust
Als ik je maar kon voelen
Als ik je maar kon horen zou ik kalm worden
Het moet de angst zijn die komt
Niet weten waar mijn eigen leven eindigt
Mijn eigen leven
Zou ik rusten tussen het geluid en de stilte van mijn dagen
Ik ga op zoek naar mijn toekomst
Alles wijst erop dat ik er een zal hebben
Het lot wacht daar op me, maar het ontsnapt aan mij
Ik bereik het nooit
Deze route heeft geen einde, en daarin klinkt de stem
Van mijn rust
Als ik je maar kon voelen
Als ik je maar kon horen zou ik kalm worden
Het moet de angst zijn die komt
Niet weten waar mijn eigen leven eindigt