Yalnızlık Senfonisi
Anladım, sonu yok yalnızlığın
Her gün çoğalacak
Her zaman böyle miydi? Bilmiyorum
Sanki dokunulmazdı çocukken ağlamak
Alışır her insan alışır zamanla
Kırılıp incinmeye
Çünkü olağan yıkılıp yıkılıp
Yeniden ayağa kalkmak
Yalnızlığım yollarıma pusu kurmuş beklemekte
Acılar gözlerini dikmiş üstüme nöbette
Bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum
Hadi gelin üstüme korkmuyorum!
Bulutlar yüklü
Ha yağdı ha yağacak üstümüze
Hasret
Yokluğunla ben baş başayız
Nihayet
Symphony of Loneliness
I understand, loneliness has no end.
It will increase every day.
Was it always like this? I don't know...
It seemed like crying was untouchable as a child.
Every person gets used to it over time,
To breaking and getting hurt.
Because it's ordinary to collapse and collapse,
To stand up again.
My loneliness has set an ambush on my paths, waiting.
Pains have fixed their eyes on me, on guard.
I'm waiting, I'm waiting, I'm waiting...
Come on, come at me, I'm not afraid!
The clouds are heavy.
It will rain on us sooner or later.
Longing...
With your absence, I am alone.
Finally...