Lobizon La leyenda
Conciertos que dan los grillos, en noches claras de Luna
Violines desafinados, mosquitada en la laguna
Un agorero chistido que del monte traen los vientos
La lechuza nos anuncia, oscuros presentimientos
La Luna toca su cuerpo, en cuero el se revuelca, y transformado ya sale sacudiendo su osamenta
Cuál mensajero temible, vaga por campos y ranchos
El lobizon se pasea oliendo a azufre y a rancio
Aullido hieren la noche, por la sagre sube el miedo
El corazón es tambor estremeciendo los pechos
Mezcla de chancho y ternero, mal entresao y bien chueco
Trotando la bestia humana, aúllan perros, gritan teros
El hombre Lobo ah salido, hay Luna llena en el cielo
Supersticiones paisanas anidan en nuestro suelo
Los niños no bautizados, banquete de sus placeres
Ronda los ranchos por fuera, mala su estrella al nacer
Destino triste y amargo ser séptimo hijo varón
Castigo cruel de la vida nacer y ser Lobizon
De aspecto medio flacucho las uñas todas quebradas
Tan raro ser de este mundo, ya su suerte está marcada
La Luna se pierde lejos, y el perro se vuelve hombre
El misterio indescifrable, en silencio ya se esconde
Eslabón también cadena de magia embrujo y ofrenda
El mentador lobo humano dueño de la gran leyenda
Lobizon De Legende
Concerten die de krekels geven, op heldere nachten van de Maan
Vioolklanken die niet kloppen, muggenplagen bij de vijver
Een onheilspellend gefluit dat de winden uit de bossen brengen
De uil kondigt het ons aan, duistere voorgevoelens
De Maan raakt zijn lichaam aan, in leer rolt hij zich om, en getransformeerd komt hij tevoorschijn schuddend met zijn botten
Als een angstaanjagende boodschapper dwaalt hij door velden en boerderijen
De lobizon wandelt rond, ruikend naar zwavel en bedorven
Het gehuil doorboort de nacht, de angst stijgt met het bloed
Het hart is een trom die de borsten doet trillen
Een mix van varken en kalf, slecht samengevoegd en goed krom
De menselijke beest loopt, honden huilen, teros schreeuwen
De weerwolf is verschenen, er is volle Maan aan de hemel
Bijgeloof van de plattelandsbewoners nestelt zich in onze grond
De niet-baptiseerde kinderen, een feestmaal voor hun genot
Ze dwalen rond de boerderijen, hun ster is slecht bij de geboorte
Een treurig en bitter lot om de zevende zoon te zijn
Een wrede straf van het leven om te worden en Lobizon te zijn
Met een half magere uitstraling, zijn nagels allemaal gebroken
Zo vreemd om van deze wereld te zijn, zijn lot is al bezegeld
De Maan verdwijnt in de verte, en de hond wordt een man
Het ondoorgrondelijke mysterie, verbergt zich al in stilte
Schakel ook keten van magie, betovering en offer
De bedrieglijke menselijke wolf, eigenaar van de grote legende