Ajaton
Joskus kadehdin kuolleita
Kun uhmaan pohjoista taivaan painoa
Se silmäni sulkee, polvilleni pakottaa
En tunne enää mitään
Vain jään luita myöten
Elämälle suonissani tahdon lopun lahjoittaa
Taivas, tähdet ja kuu
Tänä iltana pois lakastuu
Olen hiljaa kun maailma kuolee
Henkenä hongiston
Lapsena pakkasherran
Nyt olen ajaton tämän ikuisuuden verran
Tapaa minut siellä missä valo pahan merkki on
Missä turhaan tietä etsin
Missä olen ajaton
Joskus kadehdin kuolleita
Kuolemaa ihaillen, pakkaseen paeten
Missä varjot vaeltaa, siellä lumi kasvot saa
Sinne synnyn hymyillen
Eterno
A veces envidio a los muertos
Cuando desafío el peso del cielo del norte
Cierra mis ojos, me obliga de rodillas
Ya no siento nada
Solo hielo hasta los huesos
Quiero regalarle un final a la vida en mis venas
Cielo, estrellas y luna
Esta noche se desvanecen
Estoy en silencio mientras el mundo muere
Espíritu del bosque
Niño del señor del frío
Ahora soy eterno por esta eternidad
Encuéntrame donde la luz sea señal de maldad
Donde busco en vano el camino
Donde soy eterno
A veces envidio a los muertos
Admirando la muerte, huyendo hacia el frío
Donde vagan las sombras, allí la nieve toma rostro
Allí nací sonriendo