Lullaby For a Princess
Fate has been cruel and order unkind
How can I have sent you away?
The blame was my own; the punishment, yours
The harmony's silent today
But into the stillness I'll bring you a song
And I will your company keep
Till your tired eyes and my lullabies
Have carried you softly to sleep
Once did a pony who shone like the sun
Look out on her kingdom and sigh
She smiled and said: Surely, there is no pony
So lovely and so well beloved as I
So great was her reign and so brilliant her glory
That long was the shadow she cast
Which fell dark upon the young sister she loved
And grew only darker as days and nights passed
Soon did that pony take notice that others
Did not give her sister her due
And neither had she loved her as she deserved
She watched as her sister's unhappiness grew
But such is the way of the limelight, it sweetly
Takes hold of the mind of its host
And that foolish pony did nothing to stop
The destruction of one who had needed her most
Lullay moon princess, goodnight sister mine
And rest now in moonlight's embrace
Bear up my lullaby, winds of the earth
Through cloud, and through sky, and through space
Carry the peace and the coolness of night
And carry my sorrow in kind
Luna, you're loved so much more than you know
May troubles be far from your mind
And forgive me for being so blind
The years now before us
Fearful and unknown
I never imagined
I'd face them on my own
May these thousand winters
Swiftly pass, I pray
I love you, I miss you
All these miles away
May all your dreams be sweet tonight
Safe upon your bed of moonlight
And know not of sadness, pain, or care
And when I dream, I'll fly away and meet you there
Sleep
Wiegelied Voor een Prinses
Het lot is wreed en de orde onvriendelijk
Hoe kon ik je wegsturen?
De schuld was de mijne; de straf, de jouwe
De harmonie is vandaag stil
Maar in de stilte breng ik je een lied
En ik zal je gezelschap houden
Tot je vermoeide ogen en mijn wiegeliedjes
Je zachtjes naar de slaap hebben gedragen
Eens was er een pony die straalde als de zon
Die naar haar koninkrijk keek en zuchtte
Ze glimlachte en zei: Zeker, er is geen pony
Zo mooi en zo geliefd als ik
Zo groot was haar heerschappij en zo schitterend haar glorie
Dat de schaduw die ze wierp, lang was
Die donker viel op de jonge zus die ze liefhad
En alleen maar donkerder werd naarmate dagen en nachten verstreken
Spoedig merkte die pony op dat anderen
Haar zus niet de eer gaven die ze verdiende
En ook had zij haar niet liefgehad zoals ze dat verdiende
Ze keek toe hoe het ongeluk van haar zus groeide
Maar zo gaat het met de schijnwerpers, het zoet
Grijpt het de geest van zijn gast
En die domme pony deed niets om te stoppen
De vernietiging van degene die haar het meest nodig had
Wiegelied, maanprinses, goedenacht mijn zus
En rust nu in de omhelzing van het maanlicht
Draag mijn wiegelied, winden van de aarde
Door de wolken, en door de lucht, en door de ruimte
Breng de vrede en de koelte van de nacht
En draag mijn verdriet met je mee
Luna, je bent zoveel meer geliefd dan je weet
Mogen problemen ver van je gedachten zijn
En vergeef me dat ik zo blind was
De jaren liggen nu voor ons
Angstig en onbekend
Ik had nooit gedacht
Dat ik ze alleen zou moeten ondergaan
Mogen deze duizend winters
Snel voorbijgaan, dat bid ik
Ik hou van je, ik mis je
Al deze mijlen ver weg
Mogen al je dromen zoet zijn vannacht
Veilig op je bed van maanlicht
En niet weten van verdriet, pijn of zorg
En wanneer ik droom, vlieg ik weg en ontmoet je daar
Slaap.