El Club de Los Olvidados
El gran nach, tito', falsa alarma
Mano con mano, es el club de los olvidados
Alza vista más allá del barrio
Intenta abrir los ojos y sal de él ruido diario, por favor
Objetos materiales en tu armario a los que no les das valor
Vida fácil, la del ágil vencedor
Probad a hacer sprint contra el abismo
Y mirad en la retina de los que ya les da lo mismo
Como hijos del egocentrismo y padres del materialismo somos cómplices
Mis lápices rabiosos no son dóciles
Fusiles, usados como juguetes inútiles
Por niños de la guerra controlados como títeres
¿Dónde están los lideres? ¿Los nombres celebres? ¿Los premios nobeles?
Muriendo por los víveres, viviendo entre cadáveres
La suerte, mala suerte
Tocando sin remedio la guadaña de la muerte
Constantemente, buscando amor entre las piedras
Mirando tras las rejas mundos de rosas y perlas
Querer olerlas, poder tenerlas, poseerlas
Sueño imposible, para ti es inalcanzable
El azar de la vida te convirtió en desechable
Y por un pan en tu boca perdonas lo imperdonable
Bienvenidos al club de los olvidados
De aquellos que están atrapados
Bienvenidos al club de los olvidados
Y de aquellos desterrados
Bienvenidos al club de los olvidados
De aquellos que viven atados
Bienvenidos al club de los olvidados
Desesperados
Esta vez te toco a ti sufrir, lo sé
Un sin vivir sin fin de presión ante un mundo exterior a ti, pobre
En espíritu en su gran plenitud
Y rico en el deterioro de la salud, como los virus, in situ
En la sociedad vi tu frialdad, cual iglú
Para ti el cielo es gris cuando es azul
Te prohíben ver la luz, no la cruz
Alud, de sentimientos caen sobre tu ataúd en carne viva
Cuando aun sigues con vida
Abiertas heridas como identidad derivan
En calles sin salida creadas por los que imaginas
Aznar, sé que escribías en periódicos franquistas
Y así va, tu política incita maldad
A ti y a mi y a casi todos los que vivimos aquí tiempos de crisis que a muchos hace delinquir
Dosis, ingerir, mundo de yonkis
Mientras te preguntas ¿Qué fue lo que no vi o no di por mi?
No sé si vivo la realidad o en un cómic
Solo sé que España no va bien, que la gente cada vez es menos dócil
Hostil como la poli cuando se trata de ti
Aunque no encajes con el móvil serás útil, así que sé sutil
Que no hagan de ti un maniquí aunque elegirte sea difícil
Todo esta en tu contra por haber nacido en este mundo ruin en el que no has sido invitado
Y es por eso que eres miembro del club de los olvidados
Bienvenidos al club de los olvidados
De aquellos que están atrapados
Bienvenidos al club de los olvidados
Y de aquellos desterrados
Bienvenidos al club de los olvidados
De aquellos que viven atados
Bienvenidos al club de los olvidados
Desesperados
Tienes la tierra en tus pies, pero es demasiado árida
Es demasiado pálida y no es válida
La tierra que Dios te dio, que te escuche y te perdone
Pero las biblias que traen sus misioneros no se comen
No sé qué se proponen los gobiernos, no pueden detenerlo
No pueden pintar de azul en este infierno
El mundo cae, y yo no puedo ni creerlo
Pensar que quizá mis nietos ya no vivan para verlo
Miro en vuestros ojos y leo en vuestra mirada
Lugar equivocado en la era equivocada
Nuevo orden mundial, yo sigo en la encrucijada
Quiero tocar vuestras manos, pero no consigo nada
Y si hay tanta comida ¿por qué hay bebes que lloran?
Y ¿por qué, si somos tantos, mucha gente sigue sola?
Así que dime quien controla nuestras mentes
¿Si es la empresa Coca-Cola o son nuestros presidentes?
En tiempos hostiles, donde nada es previsible
El demonio camuflado en el asfalto es invisible
Buscarás tu norte, aunque tu vida vaya en ello
Porque más cornás da el hambre y la miseria esta en tu cuello
Vergonzoso nivel de vida, así va
Donde tu final no dispone de una lápida digna a la que ir a visitar
Un sin vivir de cualquier foma, no da otras formas que las de soñar con épocas de paz que recordar
En caso de existir, por la manera de vivir, te van a dividir por mil hasta hacer de ti poca cosa
Una sombra perdida entre otras
Gracias a esta sociedad hipócrita, la mitad boba y otra mitad estorba
Un mundo ante rejas, ante tus ojos esta en obras, en penumbras
Empeora
La esfera se evapora y así esta de mierda la atmósfera ¿o no es verdad?
Si da pena y me dan nauseas
Observa, no es novedad acá
Es como asesinar, tras pactar un acta de paz
Alza la vista al cielo, desplaza tu mirada de hielo
Busca sentimientos, un te quiero, y no algo material
Bienvenidos al club, bienvenidos al club, bienvenidos al club de los olvidados
Bienvenidos al club, bienvenidos al club, bienvenidos al club de los olvidados
De Club van de Vergetenen
De grote nach, tito', vals alarm
Hand in hand vormen ze de club van de vergetenen
Richt je blik verder dan de buurt
Probeer je ogen open te doen en even te ontsnappen aan de dagelijkse herrie, alsjeblieft
Materiële voorwerpen in je kast die je niet waardeert
Het gemakkelijke leven, het leven van de behendige overwinnaar
Probeer eens naar de afgrond te sprinten
En kijk degenen in de ogen die er niet meer om geven
Als kinderen van egocentrisme en ouders van materialisme zijn we medeplichtig
Mijn boze potloden zijn niet volgzaam
Geweren, gebruikt als nutteloos speelgoed
Kindersoldaten worden als marionetten bestuurd
Waar zijn de leiders? De bekende namen? De Nobelprijswinnaars?
Sterven van de honger, leven tussen lijken
Geluk, pech
De zeis des doods aanraken zonder hoop
Voortdurend op zoek naar liefde tussen de stenen
Door de tralies heen kijkend naar werelden van rozen en parels
Ze willen ruiken, ze kunnen hebben, ze bezitten
Een onmogelijke droom, voor jou onbereikbaar
Door de wendingen van het lot ben je overbodig geworden
En voor een brood in je mond vergeef je het onvergeeflijke
Welkom bij de club van de vergeten
Van degenen die gevangen zitten
Welkom bij de club van de vergeten
En van die ballingen
Welkom bij de club van de vergeten
Van hen die gebonden leven
Welkom bij de club van de vergeten
Wanhopig
Dit keer is het jouw beurt om te lijden, dat weet ik
Een eindeloos, ondraaglijk leven vol druk van buitenaf, arme ziel
In de geest in al zijn volheid
En rijk aan gezondheidsverslechtering, zoals virussen, ter plaatse
In de maatschappij zag ik je kilheid, als een iglo
Voor jou is de lucht grijs, terwijl hij eigenlijk blauw is
Ze verbieden je het licht te zien, niet het kruis
Een lawine van gevoelens stort zich op je rauwe, onbedekte doodskist
Als je nog leeft
Open wonden zoals identiteitsbreuken komen voort uit
In doodlopende straten gecreëerd door degenen die je je voorstelt
Aznar, ik weet dat je vroeger voor Francoïstische kranten schreef
En zo gaat het nu eenmaal: jullie politiek zet aan tot kwaad
Jij, ik en vrijwel iedereen die hier woont, maken crisistijden door die velen ertoe aanzetten misdaden te plegen
Dosering, inslikken, junkiewereld
Terwijl je jezelf afvraagt: "Wat heb ik niet gezien of gedaan voor mezelf?"
Ik weet niet of ik in de werkelijkheid leef of in een stripboek
Het enige wat ik weet is dat het niet goed gaat met Spanje, dat de mensen steeds minder volgzaam worden
Vijandig als de politie wanneer het om jou gaat
Ook als je niet helemaal bij de telefoon past, ben je nog steeds nuttig, dus wees subtiel
Laat je niet veranderen in een mannequin, zelfs als het moeilijk is om jou te kiezen
Alles zit tegen je omdat je in deze ellendige wereld bent geboren, waar je niet welkom was
En daarom behoor je tot de vergeten club
Welkom bij de club van de vergeten
Van degenen die gevangen zitten
Welkom bij de club van de vergeten
En van die ballingen
Welkom bij de club van de vergeten
Van hen die gebonden leven
Welkom bij de club van de vergeten
Wanhopig
Je hebt wel de grond onder je voeten, maar die is te onvruchtbaar
Het is te bleek en niet geldig
Moge het land dat God u gegeven heeft, u verhoren en u vergeven
Maar de bijbels die hun missionarissen meebrengen, zijn niet om op te eten
Ik weet niet wat de regeringen proberen te doen; ze kunnen het niet tegenhouden
In deze hel kunnen ze niet blauw verven
De wereld stort in elkaar, en ik kan het gewoon niet geloven
De gedachte dat mijn kleinkinderen het misschien niet meer zullen meemaken
Ik kijk je in de ogen en lees je blik
Op de verkeerde plaats in het verkeerde tijdperk
Nieuwe wereldorde, ik sta nog steeds op een kruispunt
Ik wil je handen aanraken, maar ik krijg er niets voor terug
En als er zoveel eten is, waarom huilen de baby's dan?
En waarom zijn er, als we met zo velen zijn, nog steeds zoveel mensen eenzaam?
Zeg me eens, wie beheerst onze gedachten?
Ligt het aan Coca-Cola of aan onze presidenten?
In vijandige tijden, waarin niets voorspelbaar is
De demon die zich in het asfalt camoufleert, is onzichtbaar
Je zult je noorden zoeken, zelfs als je leven ervan afhangt
Omdat honger en ellende pijnlijker zijn dan hoorns
Een beschamende levensstandaard, zo is het nu eenmaal
Waar je einde geen fatsoenlijke grafsteen heeft om te bezoeken
In welke vorm dan ook leven laat geen andere keuze dan te dromen van vredige tijden om te koesteren
Als ze bestaan, zullen ze je door hun manier van leven duizendvoudig verdelen totdat je niets meer bent
Een verloren schaduw tussen anderen
Dankzij deze hypocriete maatschappij is de helft dom en de andere helft een belemmering
Een wereld achter tralies, die zich voor je ogen in de schaduwen ontvouwt
Het wordt nog erger
De bol verdampt en daarom is de atmosfeer zo in de war, toch?
Het is triest en ik word er misselijk van
Kijk, dit is niets nieuws hier
Het is alsof je iemand vermoordt nadat je een vredesakkoord hebt getekend
Sla je blik op naar de hemel, wend je ijzige blik af
Zoek naar gevoelens, een "Ik hou van je", en niet naar iets materieels
Welkom bij de club, welkom bij de club, welkom bij de club van de vergetenen
Welkom bij de club, welkom bij de club, welkom bij de club van de vergetenen