El Club de Los Olvidados
El gran nach, tito', falsa alarma
Mano con mano, es el club de los olvidados
Alza vista más allá del barrio
Intenta abrir los ojos y sal de él ruido diario, por favor
Objetos materiales en tu armario a los que no les das valor
Vida fácil, la del ágil vencedor
Probad a hacer sprint contra el abismo
Y mirad en la retina de los que ya les da lo mismo
Como hijos del egocentrismo y padres del materialismo somos cómplices
Mis lápices rabiosos no son dóciles
Misiles, usados como juguetes inútiles
Por niños de la guerra controlados como títeres
¿Dónde están los lideres? ¿Los nombres celebres? ¿Los premios nobeles?
Muriendo por los víveres, viviendo entre cadáveres
La suerte, mala suerte
Tocando sin remedio la guadaña de la muerte
Constantemente, buscando amor entre las piedras
Mirando tras las rejas mundos de rosas y perlas
Querer olerlas, poder tenerlas, poseerlas
Sueño imposible, para ti es inalcanzable
El azar de la vida te convirtió en desechable
Y por un pan en tu boca perdonas lo imperdonable
Bienvenidos al club de los olvidados
De aquellos que están atrapados
Bienvenidos al club de los olvidados
Y de aquellos desterrados
Bienvenidos al club de los olvidados
De aquellos que viven atados
Bienvenidos al club de los olvidados
Desesperados
Esta vez te toco a ti sufrir, lo sé
Un sin vivir sin fin de presión ante un mundo exterior a ti, pobre
En espíritu en su gran plenitud
Y rico en el deterioro de la salud, como los virus, in situ
En la sociedad vi tu frialdad, cual iglú
Para ti el cielo es gris cuando es azul
Te prohíben ver la luz, no la cruz
Alud, de sentimientos caen sobre tu ataúd en carne viva
Cuando aun sigues con vida
Abiertas heridas como identidad derivan
En calles sin salida creadas por los que imaginas
Aznar, sé que escribías en periódicos franquistas
Y así va, tu política incita maldad
A ti y a mi y a casi todos los que vivimos aquí tiempos de crisis que a muchos hace delinquir
Dosis, ingerir, mundo de yonkis
Mientras te preguntas ¿Qué fue lo que no vi o no di por mi?
No sé si vivo la realidad o en un cómic
Solo sé que España no va bien, que la gente cada vez es menos dócil
Hostil como la poli cuando se trata de ti
Aunque no encajes con el móvil serás útil, así que sé sutil
Que no hagan de ti un maniquí aunque elegirte sea difícil
Todo esta en tu contra por haber nacido en este mundo ruin en el que no has sido invitado
Y es por eso que eres miembro del club de los olvidados
Bienvenidos al club de los olvidados
De aquellos que están atrapados
Bienvenidos al club de los olvidados
Y de aquellos desterrados
Bienvenidos al club de los olvidados
De aquellos que viven atados
Bienvenidos al club de los olvidados
Desesperados
Tienes la tierra en tus pies, pero es demasiado árida
Es demasiado pálida y no es válida
La tierra que Dios te dio, que te escuche y te perdone
Pero las biblias que traen sus misioneros no se comen
No sé qué se proponen los gobiernos, no pueden detenerlo
No pueden pintar de azul en este infierno
El mundo cae, y yo no puedo ni creerlo
Pensar que quizá mis nietos ya no vivan para verlo
Miro en vuestros ojos y leo en vuestra mirada
Lugar equivocado en la era equivocada
Nuevo orden mundial, yo sigo en la encrucijada
Quiero tocar vuestras manos, pero no consigo nada
Y si hay tanta comida ¿por qué hay bebes que lloran?
Y ¿por qué, si somos tantos, mucha gente sigue sola?
Así que dime quien controla nuestras mentes
¿Si es la empresa Coca-Cola o son nuestros presidentes?
En tiempos hostiles, donde nada es previsible
El demonio camuflado en el asfalto es invisible
Buscarás tu norte, aunque tu vida vaya en ello
Porque más cornás da el hambre y la miseria esta en tu cuello
Vergonzoso nivel de vida, así va
Donde tu final no dispone de una lápida digna a la que ir a visitar
Un sin vivir de cualquier foma, no da otras formas que las de soñar con épocas de paz que recordar
En caso de existir, por la manera de vivir, te van a dividir por mil hasta hacer de ti poca cosa
Una sombra perdida entre otras
Gracias a esta sociedad hipócrita, la mitad boba y otra mitad estorba
Un mundo ante rejas, ante tus ojos esta en obras, en penumbras
Empeora
La esfera se evapora y así esta de mierda la atmósfera ¿o no es verdad?
Si da pena y me dan nauseas
Observa, no es novedad acá
Es como asesinar, tras pactar un acta de paz
Alza la vista al cielo, desplaza tu mirada de hielo
Busca sentimientos, un te quiero, y no algo material
Bienvenidos al club, bienvenidos al club, bienvenidos al club de los olvidados
Bienvenidos al club, bienvenidos al club, bienvenidos al club de los olvidados
De Club van de Vergeten
De grote nach, tito', valse alarm
Hand in hand, het is de club van de vergeten
Kijk verder dan de wijk
Probeer je ogen te openen en ontsnap aan het dagelijkse geluid, alsjeblieft
Materiële spullen in je kast waar je geen waarde aan hecht
Gemakkelijk leven, dat van de snelle overwinnaar
Probeer een sprint te maken tegen de afgrond
En kijk in de ogen van degenen die het al niets meer kan schelen
Als kinderen van egocentrisme en ouders van materialisme zijn we medeplichtig
Mijn woedende potloden zijn niet volgzaam
Missiles, gebruikt als nutteloze speeltjes
Door oorlogskinderen gecontroleerd als marionetten
Waar zijn de leiders? De beroemde namen? De Nobelprijswinnaars?
Sterven om voedsel, leven tussen lijken
Geluk, pech
Raak zonder genade de zeis van de dood aan
Constant op zoek naar liefde tussen de stenen
Kijk achter de tralies naar werelden van rozen en parels
Willen ze ruiken, ze kunnen hebben, ze bezitten
Onmogelijk droom, voor jou is het onbereikbaar
Het toeval van het leven maakte je wegwerpbaar
En voor een stuk brood in je mond vergeef je het onvergeeflijke
Welkom in de club van de vergeten
Van degenen die gevangen zitten
Welkom in de club van de vergeten
En van degenen die verbannen zijn
Welkom in de club van de vergeten
Van degenen die gebonden leven
Welkom in de club van de vergeten
Wanhopig
Deze keer ben jij aan de beurt om te lijden, dat weet ik
Een eindeloos leven vol druk in een wereld buiten jou, arme
In geest in zijn volle glorie
En rijk in de achteruitgang van de gezondheid, zoals de virussen, in situ
In de samenleving zag ik je kilheid, als een iglo
Voor jou is de lucht grijs als het blauw zou moeten zijn
Ze verbieden je om het licht te zien, niet het kruis
Lawine van gevoelens valt op je kist in levend vlees
Wanneer je nog steeds leeft
Open wonden als identiteit afgeleid
In straten zonder uitweg, gemaakt door degenen die je je voorstelt
Aznar, ik weet dat je schreef in franquistische kranten
En zo gaat het, jouw politiek stimuleert kwaad
Jij en ik en bijna iedereen die hier leeft in tijden van crisis die velen tot misdaad aanzet
Dosis, innemen, wereld van junkies
Terwijl je je afvraagt wat ik niet zag of niet deed voor mij?
Ik weet niet of ik de realiteit leef of in een stripverhaal
Ik weet alleen dat Spanje het niet goed doet, dat de mensen steeds minder volgzaam zijn
Vijandig als de politie als het om jou gaat
Ook al pas je niet in de mobiel, je zult nuttig zijn, dus wees subtiel
Laat ze geen pop van je maken, ook al is het moeilijk om voor jou te kiezen
Alles is tegen je omdat je geboren bent in deze verrotte wereld waar je niet uitgenodigd bent
En daarom ben je lid van de club van de vergeten
Welkom in de club van de vergeten
Van degenen die gevangen zitten
Welkom in de club van de vergeten
En van degenen die verbannen zijn
Welkom in de club van de vergeten
Van degenen die gebonden leven
Welkom in de club van de vergeten
Wanhopig
Je hebt de aarde onder je voeten, maar het is te droog
Het is te bleek en niet geldig
De aarde die God je gaf, laat het je horen en je vergeven
Maar de bijbels die hun missionarissen meebrengen, zijn niet om te eten
Ik weet niet wat de regeringen van plan zijn, ze kunnen het niet stoppen
Ze kunnen niet blauw schilderen in deze hel
De wereld valt, en ik kan het niet eens geloven
Te denken dat misschien mijn kleinkinderen het niet zullen meemaken
Ik kijk in jullie ogen en lees in jullie blik
Verkeerde plek in het verkeerde tijdperk
Nieuwe wereldorde, ik blijf op het kruispunt
Ik wil jullie handen aanraken, maar ik krijg niets voor elkaar
En als er zoveel voedsel is, waarom huilen er dan baby's?
En waarom, als we met zoveel zijn, blijft veel mensen alleen?
Dus vertel me wie onze geesten controleert
Is het het bedrijf Coca-Cola of zijn het onze presidenten?
In vijandige tijden, waar niets voorspelbaar is
De demon vermomd in het asfalt is onzichtbaar
Je zult je noorden zoeken, ook al staat je leven op het spel
Want honger geeft meer klappen en de ellende zit om je nek
Schandalig levensniveau, zo gaat het
Waar jouw einde geen waardige grafsteen heeft om te bezoeken
Een leven zonder leven op elke manier, het biedt geen andere vormen dan dromen van vredige tijden om te herinneren
Als het al bestaat, door de manier van leven, zullen ze je in duizend delen verdelen tot je niets meer bent
Een verloren schaduw tussen anderen
Dankzij deze hypocriete samenleving, de helft dom en de andere helft een last
Een wereld achter tralies, voor je ogen is het in aanbouw, in duisternis
Het verslechtert
De sfeer verdampt en zo is de atmosfeer verrot, of niet waar?
Als het treurig is en ik krijg er misselijkheid van
Kijk, het is hier geen nieuws
Het is als moorden, na het sluiten van een vredesakkoord
Kijk omhoog naar de lucht, verplaats je ijzige blik
Zoek gevoelens, een ik hou van je, en niet iets materieels
Welkom in de club, welkom in de club, welkom in de club van de vergeten
Welkom in de club, welkom in de club, welkom in de club van de vergeten