IN MEMORIAM (part. Kany García)
Si pudiera ir de vuelta a buscarte
Y bajarme del tren un segundo
Yo lo haría, tú sabes bien que lo haría
Que en la piel se me esconda tu nombre
Que camine y no olvide
Que el dolor se transforme de golpe
Que lo suelte y respire
No es sencillo hallar refugio en la tormenta
Si un ángel siente algo de pena que descienda
Y traiga caricias a los que tiemblan
Cubriendo cada herida con su venda
Tantos se han ido y dejan ríos de carencias
Nuestra impotencia flota en ellos como ramas rotas
Si un mal invisible nos silencia
Alzamos nuestra voz arrinconando a las derrotas
Quizás nos deje como herencia una lección al menos
No perdono a un Dios quien dicta quien se marcha a dedo
Cada charco de ausencia refleja el cielo
Por nuestros padres, amigos y abuelos
Que se fueron y dejaron huella en otros
Se que el recuerdo es el mejor pintor de rostros
En cada estrella hay una vida que ilumina
Nuestra noche a la deriva desde el cosmos
Si pudiera ir de vuelta a buscarte
Y bajarme del tren un segundo
Yo lo haría, tú sabes bien que lo haría
Que en la piel se me esconda tu nombre
Que camine y no olvide
Que el dolor se transforme de golpe
Que lo suelte y respire
Muchos se van alzando el vuelo como en trance
Cierran sus ojos en calma su alma se esparce
Y no hay mano que los alcance
Quien se lleva a los mejores deja aquí que los corruptos dancen
Quien tiene ese poder, y elige, destino y origen
Quien corrige cada error, quien dice
Cuando nos llega la hora y réquiem
O cuánto duramos aquí
No dejemos que la pena se eternice
Tanto llanto sordo se pierde en la multitud
Tantos nombres tachados con una cruz
Aunque el dolor nos una, una muerte inoportuna
Ningún amor se termina en el ataúd
Por eso que la belleza nos susurré más que nuestra rabia
Que la esperanza nos guíe si nos cansamos
Por los mayores sus palabras sabias
Y por los niños que sonríen agarrando nuestras manos
Si pudiera ir de vuelta a buscarte
Y bajarme del tren un segundo
Yo lo haría, tú sabes bien que lo haría
Y entre culpas y preguntas sobrevivo
Voy sacándome la rabia del bolsillo
Voy abriendo ventanas al viento aquí adentro
Todos llevamos una espina y un clavel
Luces y cruces que habitan bajo la piel
Y usamos nuestro pincel sobre un destino de papel
Sabiendo que la muerte es una cifra cruel
No sé, solo se que somos aves fugaces sin alas
Que hay asesinos que vienen pero no avisan
Mejor darlo todo y nunca esperar nada
Antes que ser solo kamikazes de la prisa
Quiero que cada despedida amarga sirva
Y que el daño en nuestro pecho se repare pronto
Que aunque la vida no vuelva a ser ya la misma
El tiempo sea una brisa llevándose cada escombro
Para que sigan vivos los que ya se han ido
Y a través de nuestros ojos sigan contando su historia
Porque sus nombres no caigan en el olvido
Por todos ellos In Memoriam
IN MEMORIAM (ft. Kany García)
Als ik terug kon gaan om je te zoeken
En even van de trein kon stappen
Zou ik het doen, je weet dat ik het zou doen
Dat je naam in mijn huid verborgen is
Dat ik loop en niet vergeet
Dat de pijn plotseling verandert
Dat ik het loslaat en adem
Het is niet eenvoudig om een schuilplaats te vinden in de storm
Als een engel iets van verdriet voelt, laat hem dan dalen
En breng tederheid naar degenen die trillen
Die elke wond bedekt met zijn verband
Zovelen zijn gegaan en laten rivieren van tekortkomingen achter
Onze machteloosheid drijft op hen als gebroken takken
Als een onzichtbaar kwaad ons het zwijgen oplegt
Verhogen we onze stem en dringen we de nederlagen terug
Misschien laat het ons als erfenis tenminste een les achter
Ik vergeef een God niet die bepaalt wie er met de vinger weggaat
Elke plas van afwezigheid weerspiegelt de lucht
Voor onze ouders, vrienden en grootouders
Die zijn gegaan en een spoor hebben achtergelaten in anderen
Ik weet dat de herinnering de beste schilder van gezichten is
In elke ster is er een leven dat verlicht
Onze nacht op drift vanuit het heelal
Als ik terug kon gaan om je te zoeken
En even van de trein kon stappen
Zou ik het doen, je weet dat ik het zou doen
Dat je naam in mijn huid verborgen is
Dat ik loop en niet vergeet
Dat de pijn plotseling verandert
Dat ik het loslaat en adem
Velen stijgen op als in een trance
Sluiten hun ogen in rust, hun ziel verspreidt zich
En er is geen hand die hen kan bereiken
Wie de besten meeneemt, laat hier de corrupten dansen
Wie die macht heeft, en kiest, bestemming en oorsprong
Wie elke fout corrigeert, wie zegt
Wanneer onze tijd komt en requiem
Of hoe lang we hier blijven
Laten we niet toestaan dat de pijn eeuwig aanhoudt
Zoveel doof verdriet gaat verloren in de menigte
Zoveel namen doorgehaald met een kruis
Hoewel de pijn ons verbindt, een ongelegen dood
Geen liefde eindigt in de kist
Daarom dat de schoonheid ons meer fluistert dan onze woede
Dat de hoop ons leidt als we moe zijn
Voor de ouderen, hun wijze woorden
En voor de kinderen die glimlachen terwijl ze onze handen vasthouden
Als ik terug kon gaan om je te zoeken
En even van de trein kon stappen
Zou ik het doen, je weet dat ik het zou doen
En tussen schuld en vragen overleef ik
Ik haal de woede uit mijn zak
Ik open ramen voor de wind hier binnen
We dragen allemaal een doorn en een anjer
Lichten en kruisen die onder de huid wonen
En we gebruiken onze penseel op een lot van papier
Wetende dat de dood een wrede cijfer is
Ik weet het niet, ik weet alleen dat we vleugellose vogels zijn
Dat er moordenaars komen maar niet aankondigen
Beter alles geven en nooit iets verwachten
Dan alleen maar kamikazes van de haast zijn
Ik wil dat elke bittere afscheid nut heeft
En dat de schade in onze borst snel herstelt
Dat, hoewel het leven nooit meer hetzelfde zal zijn
De tijd een bries is die elk puin meeneemt
Zodat degenen die al zijn gegaan levend blijven
En door onze ogen hun verhaal blijven vertellen
Zodat hun namen niet in de vergetelheid vallen
Voor hen allemaal In Memoriam