Manifiesto
Mi padre es el Sol, mi madre la Luna
Mi hermano es el viento y el planeta tierra mi cuna
Mis únicos hijos son las frases que me invento
Y mi mayor regalo es vivir este momento
En el que siento que callar es un pecado capital
En la capital del pecado me quieren decapitar
Y aunque quisiera criar a mis hijos en un cuento de hadas
Sé que el mundo se acaba y no les quedara nada
Serán ratas si la cloaca les maltratará
La ciudad clavara su aguja y nadie aplacara el odio que les empuja
No habrá nada, solo brujas
Mientras los niños ricos viajaran en su burbuja
De lujo, de arrogancia infalible
Yo vengo de un lugar donde decían que triunfar era imposible
Nach otro juglar en la jungla jugando a ser libre
Nach otro juglar jugando a juzgar al que juzga impasible
Y esos MC’s tan increíbles cuando escriben
No, no hacen ciencia, no describen lo que viven
Solo calcan actitudes de alguien que quieren ser
Mientras mi mente representa poder como Uri Geller
Capaz de ver el castigo, en la traición de un amigo
Os digo que hay fuera hijos de puta solo miran su ombligo
Bordes que corren sobre un borde constantemente
Haciendo que engorden sus cuentas corrientes
Poniendo su mueca más seria e indiferente
Al ver que el indigente sangra su miseria en la cera de enfrente
Ya no me asombro de ver a los mismos
Revolviendo escombros, deseo llevar su orgullo a hombros
Luchando contra el sistema que os corrompe
Viendo que idiotas sin nombre solo hablan mierda y se esconden
En la calle donde niños de ojos rojos fuman verde en callejones
Siempre metiéndose en marrones
Su materia gris en blanco un futuro negro augura
Mientras la lluvia purpura ahoga sus ilusiones
Yo me mire al espejo con los ojos de quien me odia
Y me sentí eufórico porque todo es psicológico
En este zoológico de buitres y camellos
De perros hambrientos esperando el momento de morder mi cuello
Pero no por ello callo, ni me rayo, ni huyo
El murmullo de un listillo no me destruyó
Solo me instruyo en lo cierto
Como que la ciencia demuestra que Dios ha muerto
Cierto como el fuego abierto en Gaza y Cisjordania
Cierto como ver mi fe moviendo tu montaña, sacándola de España
Aquí es donde está mi reino
Yo también quiero un trono y ¿quién no?
Tus hijos no van a clases porque escuchan rap
No hay porque preocuparse, tus hijos escuchan rap porque tienen clase
Hacen suyo nuestro argot, se burlan de lo snob
No son robots, victimas del complot de la Super Pop
Y toda esa mierda fashion victim
Niñatas que mañana matarán por hacerse un lifting
Esa es la educación que dais me desespera
Lo plasmo en un papel o me lo tomo con humor como Dave Chappelle
Chapé más de una boca aunque callar también es gratis (¡eh!)
En la ciudad muchos me ven como a un iluminati
Con otros mi relación es la de un yanki y un iraquí
La vida es así, y yo hasta el fin tranqui
Tu con Tankimacin, como boleros de Machín, triste
Tu destino es el que tu elegiste
Y puestos a reflexionar sobre la vida menos mal
Mira: Mira, el final es para todos igual
Es el ciclo vital de un hombre
La muerte como cima y cumbre, y no hay milagros
Siento que el camino es largo
Con el corazón de piedra me visto y salgo
Cabalgo otro día más entre guepardos y comadrejas
Y aunque le diga a mi vieja que no hay queja
Yo también quiero un chalet de lujo en La Moraleja
Y conducir un Cadillac pero soy feliz con este anorak Panama Jack
Sin más hándicap que subirme a un track
Y escupir mis realidades
Para ti son debilidades para mi sensibilidades
Me llenan, fiel a mi lema
Ganar dinero del sistema haciendo música contra el sistema
Sin más armas que mis dientes mi voz es un Kalashnikov
Un cóctel molotov desde el altavoz potente
Con el liquido al ignorante (¡Eh!), lo liquido intelectualmente
La fuerza bruta me repugna se la dejo al nazi
O al cani que resuelve cualquier pugna de la forma fácil
¿Te queda claro? Yo vengo sin un plan
Soy un poeta hecho soldado
Y solo sé que la mezcla es napalm!
Tu sueñas con ser don Juan derrochar champagne
Yo prefiero ver a quien no tiene y darle pan, man
Soñador y dramaturgo, zurdo
Prestidigitador del sentido absurdo
De la vida, la mía melancólica
Dicen que única, condenado a asumir que soy persona publica
Y mi rubrica en pedazos
Soy más de abrazos que de autógrafos
Más de párrafos que de fotógrafos
Y aunque los tortazos de la vida, este es mi elixir
Existir es sentir, aquí sentir es escribir
Y sé que el único secreto es que no hay secretos
Solo respeto por el rap antes de usar un chándal Ecko
Yo tengo coleguis que te follan si improvisan
Aunque vistan levis y camisa
Conocen cada grupo, cada skit
Desde antes del rap in Madrid
Y tú no sabes ni quien es Madlib
Keep it real es la premisa
Aunque keep it real contigo mismo quizá sea más precisa
Pisa las huellas de este nómada nada me doma
Si nada perdona el fallo en Babilón marcharé a Zion
Aunque nadie me recuerde
Ni esta ciudad que muerde y devora el verde
Suburbia y sus horizontes, edificios mastodontes
Devoran los prados, los parques, los montes
Y ¿qué nos queda? Charcos de asfalto, infartos
Demasiado barullo en este trullo
Salto y me escabullo, huyo entre la masa anónima
Esos que se tragan su orgullo para después cobrar la nómina
No hay droga más dura para mi que un escenario
Ni hay meteoritos que extingan al dinosaurio
Me refiero al que suscribe, al que escribe
Al que revive cada noche en tu reproductor de audio
Tu ghetto blaster tras tanto mensaje gangster
Tanto lastre quien se fía, si al rap solo le guía
La fría filosofía de vivir al día
R de revolución, A de actitud P de poesía
Xenofilia esa es mi ciencia
Significa lo que implica amor por la diferencia
Amor que nos tortura porque amar es la mayor locura
A no ser que se ame con locura son mis dudas que suturan
Porque nada duran, quisiera parar el tiempo como Hiro Nakamura
Pero que más da mi arruga si mi entrega es ciega
Si el universo es la canica con la que alguien juega
Todo nos llega en su momento y no lo entiendo
Tantos años invirtiendo hasta que sientes que te estás muriendo
Y no el mañana no es certero, etéreo, misterio, en serio sal de tu agujero
Yo tecleo reo en este coliseo de politiqueo
Rappers de tebeo y tiroteos de fogueo
No poseo la verdad aunque la persigo, eso creo
Lo importante es estar vivo de deseo
Carnal, espiritual da igual cada cual en su propio ritual
Medita para mi es vital echarle dinamita a cada frase
Para dártela, que tu se las regales al facha de tu clase
Puede que mi vida nunca os interese
No esta dirigida por Martin Scorsese, pero casi
Voy volando entre edificios como un Yamakasi
Así lo hago fácil como Brasil
Y solo ante el papel puedo eliminar tensión
El me entiende y no me cobra 80 euros por sesión
El mensaje y no la fama es mi bagaje trepa
Písame cuando subas, te cazare pa' cuando bajes
Trepa hasta la cimas de mis sueños podrás verlo
Mis sueños son mentiras que algún día dejaran de serlo
Del verbo me llaman vástago, basta con alzar el micro al cielo
Y caen relámpagos en tímpanos, míralos
Somos furia sobre un bum clap
Hijos de la catástrofe, apóstoles de la verdad
Rap como entretenimiento que agita el pensamiento
Así alimento a la generación Nintendo
Porque si esta es tu droga vamos yo te invito a un gramo
Proclamo el horror de ser furor en tu hipotálamo
Mientras derramo profecías
Mercader de la esperanza y se abalanzan sobre mi como a un mesías
Pero no hay mejor profesor que el error
Ni más dulzura que el que sufre y luego cura su dolor
Y así he vivido en estos tiempos líquidos, insípidos
Sin tener miedo del miedo de no rapear lo típico
No es anecdótico te soy sincero
Hago público un cuaderno con mi infierno interno para conmoveros
Y si este (enero) me disloca me relajo y canto
Soma produce rocas y yo después las lanzo
Claro que sí, paso de Hennesey, ron con Seven Up y brindo
Por el Hip-Hop y el homenaje que aquí rindo
Al lindo frenesí de la escritura
Lo captas almas en miniatura
No son aptas pa' esta asignatura
Y aquí nada en disparate
Tu no eres MC maniquí de escaparate con tu pose de magnate
Que pretendes si así vendes tú ridículo
Aquí solo el trabajo duro y los testículos dan títulos
Pobre diablo se cree un Dios entre los dioses
Y tan solo es otro potro en el establo dando coces
Pides a voces gloria y no te la mereces
Yo asumo el drama de mi fama y vivo entre sus estrecheces
No lo planeé, solo volé como Tracy McGrady
Hice del rap mi personal brain training
Ejercicio mental al filo, afilo mi estilo
Compitiendo con la imagen del espejo en el que mino cautivo de un tictac
Que me atonta, mi único hábitat un compact
Que te voy a contar chaval que por ir de underground no eres más original
Que no por ser de universal voy a sonar comercial
No tenéis ni puta idea a vuestra verborrea es cínica
Faltándole al respeto a militantes de mi métrica
Aquí y en Latinoamérica en todo el planeta tierra
Mi rap será mi rap será la luz tras las tinieblas
Mi rap será la luz (si!) tras las tinieblas
Manifest
Mijn vader is de Zon, mijn moeder de Maan
Mijn broer is de wind en de aarde mijn wieg
Mijn enige kinderen zijn de zinnen die ik verzin
En mijn grootste cadeau is leven in dit moment
Waarin ik voel dat zwijgen een doodzonde is
In de hoofdstad van de zonde willen ze me onthoofden
En hoewel ik mijn kinderen in een sprookje zou willen opvoeden
Weet ik dat de wereld vergaat en ze niets zullen hebben
Ze worden ratten als het riool hen mishandelt
De stad steekt zijn naald erin en niemand kalmeert de haat die hen duwt
Er zal niets zijn, alleen heksen
Terwijl de rijke kinderen in hun bubbel reizen
Van luxe, van onfeilbare arrogantie
Ik kom uit een plek waar ze zeiden dat slagen onmogelijk was
Nach, weer een bard in de jungle die doet alsof hij vrij is
Nach, weer een bard die oordeelt over de oordelende zonder medelijden
En die MC's zo ongelooflijk als ze schrijven
Nee, ze doen geen wetenschap, ze beschrijven niet wat ze leven
Ze imiteren alleen de houdingen van iemand die ze willen zijn
Terwijl mijn geest macht vertegenwoordigt zoals Uri Geller
In staat om de straf te zien, in de verraad van een vriend
Ik zeg je dat er buiten klootzakken zijn die alleen naar hun navel kijken
Randfiguren die constant over een rand rennen
Zorgend dat hun bankrekeningen dikker worden
Met hun meest serieuze en onverschillige gezicht
Als ze zien dat de dakloze zijn ellende op de stoep bloedt
Ik ben niet meer verbaasd om dezelfde te zien
Door puin rommelen, ik wil hun trots op mijn schouders dragen
Strijdend tegen het systeem dat jullie corrumpeert
Zien dat idioten zonder naam alleen maar shit praten en zich verstoppen
Op straat waar kinderen met rode ogen groen roken in steegjes
Altijd in de problemen
Hun grijze materie in het wit voorspelt een zwarte toekomst
Terwijl de paarse regen hun illusies verdrinkt
Ik keek in de spiegel met de ogen van degene die me haat
En voelde me euforisch omdat alles psychologisch is
In deze dierentuin van gieren en kamelen
Van hongerige honden die wachten op het moment om mijn nek te bijten
Maar daarom zwijg ik niet, ik raak niet in de war, ik vlucht niet
Het gemompel van een slimmerik heeft me niet vernietigd
Het heeft me alleen onderwezen in de waarheid
Zoals de wetenschap aantoont dat God dood is
Waarachtig als het vuur dat brandt in Gaza en de Westelijke Jordaanoever
Waarachtig als mijn geloof dat jouw berg verplaatst, het uit Spanje haalt
Hier is waar mijn koninkrijk is
Ik wil ook een troon en wie niet?
Jouw kinderen gaan niet naar school omdat ze rap luisteren
Geen reden tot zorgen, jouw kinderen luisteren naar rap omdat ze stijl hebben
Ze maken onze slang eigen, lachen om het snobisme
Ze zijn geen robots, slachtoffers van de samenzwering van de Super Pop
En al die fashion victim shit
Meisjes die morgen iemand zullen vermoorden voor een facelift
Dat is het onderwijs dat jullie geven, het maakt me wanhopig
Ik zet het op papier of neem het met humor zoals Dave Chappelle
Ik heb meer dan één mond gesnoerd, hoewel zwijgen ook gratis is (hey!)
In de stad zien velen me als een illuminati
Met anderen is mijn relatie die van een yankee en een irakees
Het leven is zo, en ik ben tot het einde kalm
Jij met Tankimacin, zoals bolero's van Machín, treurig
Jouw bestemming is die welke jij hebt gekozen
En als ik ga reflecteren over het leven, gelukkig maar
Kijk: Kijk, het einde is voor iedereen hetzelfde
Het is de levenscyclus van een man
De dood als top en piek, en er zijn geen wonderen
Ik voel dat de weg lang is
Met een hart van steen kleed ik me aan en ga ik
Ik rijd weer een dag tussen cheeta's en weasels
En hoewel ik tegen mijn moeder zeg dat er geen klachten zijn
Ik wil ook een luxe chalet in La Moraleja
En een Cadillac rijden, maar ik ben gelukkig met deze Panama Jack-jas
Zonder meer handicap dan op een track springen
En mijn realiteiten spuugen
Voor jou zijn het zwaktes, voor mij zijn het gevoeligheden
Ze vullen me, trouw aan mijn motto
Geld verdienen van het systeem door muziek te maken tegen het systeem
Zonder meer wapens dan mijn tanden, mijn stem is een Kalashnikov
Een molotovcocktail vanuit de krachtige luidspreker
Met de vloeistof voor de onwetende (hey!), ik vloeibaar intellectueel
De brute kracht maakt me misselijk, dat laat ik aan de nazi
Of aan de straatjongen die elke ruzie op de gemakkelijke manier oplost
Is het duidelijk? Ik kom zonder plan
Ik ben een dichter die soldaat is geworden
En ik weet alleen dat de mix napalm is!
Jij droomt ervan om Don Juan te zijn en champagne te verspillen
Ik geef er de voorkeur aan om te zien wie niets heeft en hem brood te geven, man
Dromer en toneelschrijver, links
Goochelaar van de absurde betekenis
Van het leven, het mijne melancholisch
Ze zeggen dat het uniek is, veroordeeld om te accepteren dat ik een publieke persoon ben
En mijn handtekening in stukken
Ik ben meer van knuffels dan van handtekeningen
Meer van paragrafen dan van fotografen
En hoewel de klappen van het leven, dit is mijn elixer
Bestaan is voelen, hier voelen is schrijven
En ik weet dat het enige geheim is dat er geen geheimen zijn
Alleen respect voor de rap voordat ik een Ecko-trainingspak draag
Ik heb vrienden die je neuken als ze improviseren
Ook al dragen ze levis en een shirt
Ze kennen elke groep, elke skit
Van voor de rap in Madrid
En jij weet niet eens wie Madlib is
Keep it real is de premisse
Hoewel keep it real met jezelf misschien preciezer is
Trap in de voetsporen van deze nomade, niets temt me
Als niets de fout in Babylon vergeeft, zal ik naar Zion marcheren
Ook al herinnert niemand me
Of deze stad die bijt en het groen verslindt
Suburbia en zijn horizonten, mastodont gebouwen
Verslinden de weilanden, de parken, de bergen
En wat blijft er over? Plassen asfalt, hartaanvallen
Te veel lawaai in deze gevangenis
Ik spring en sluip weg, vlucht tussen de anonieme massa
Die hun trots inslikken om daarna hun salaris te innen
Er is geen hardere drug voor mij dan een podium
En er zijn geen meteorieten die de dinosaurussen uitsterven
Ik bedoel degene die dit schrijft, degene die schrijft
Degene die elke nacht weer tot leven komt in jouw audio-speler
Jouw ghetto blaster na zoveel gangster berichten
Zoveel ballast, wie vertrouwt het nog, als rap alleen geleid wordt
Door de koude filosofie van leven van dag tot dag
R voor revolutie, A voor houding, P voor poëzie
Xenofilie, dat is mijn wetenschap
Betekent wat het impliceert, liefde voor het verschil
Liefde die ons martelt omdat liefhebben de grootste gekte is
Tenzij je met gekte houdt, dat zijn mijn twijfels die hechten
Omdat niets blijft duren, ik zou de tijd willen stoppen zoals Hiro Nakamura
Maar wat maakt het uit, mijn rimpel als mijn toewijding blind is
Als het universum de knikker is waarmee iemand speelt
Alles komt op zijn tijd en ik begrijp het niet
Zoveel jaren investeren totdat je voelt dat je stervende bent
En nee, de morgen is niet zeker, etherisch, mysterieus, serieus, kom uit je gat
Ik typ vero in deze coliseum van politiek
Rappers van stripboeken en schietpartijen van oefenschoten
Ik bezit de waarheid niet, hoewel ik het achtervolg, dat geloof ik
Het belangrijkste is om levend van verlangen te zijn
Broeder, spiritueel, het maakt niet uit, ieder in zijn eigen ritueel
Mediteer, voor mij is het essentieel om dynamiet aan elke zin toe te voegen
Om het jou te geven, zodat jij het aan de fascist van jouw klas geeft
Misschien interesseert mijn leven jullie nooit
Het is niet geregisseerd door Martin Scorsese, maar bijna
Ik vlieg tussen gebouwen als een Yamakasi
Zo doe ik het gemakkelijk zoals in Brazilië
En alleen voor het papier kan ik spanning elimineren
Hij begrijpt me en vraagt me niet 80 euro per sessie
De boodschap en niet de roem is mijn bagage, klim omhoog
Trap op me als je omhoog gaat, ik zal je vangen als je naar beneden komt
Klim naar de toppen van mijn dromen, je kunt het zien
Mijn dromen zijn leugens die op een dag niet meer leugens zullen zijn
Van het werkwoord noemen ze me nakomeling, het is genoeg om de microfoon naar de lucht te heffen
En er vallen bliksemschichten op trommelvliezen, kijk naar ze
We zijn woede op een bum clap
Kinderen van de catastrofe, apostelen van de waarheid
Rap als vermaak dat het denken opwekt
Zo voed ik de Nintendo-generatie
Want als dit jouw drug is, kom op, ik nodig je uit voor een gram
Ik proclameer de horror van een furie in jouw hypothalamus
Terwijl ik profetieën uitstort
Handelaar van de hoop en ze storten zich op me als op een messias
Maar er is geen betere leraar dan de fout
En geen zoetheid dan degene die lijdt en dan zijn pijn geneest
En zo heb ik geleefd in deze vloeibare, smaakloze tijden
Zonder bang te zijn voor de angst om niet het typische te rappen
Het is niet anekdotisch, ik ben oprecht
Ik maak een notitieboek openbaar met mijn interne hel om jullie te ontroeren
En als deze (januari) me ontwricht, ontspan ik en zing
Soma produceert stenen en ik gooi ze daarna
Natuurlijk, ik laat Hennessy achter, rum met Seven Up en hef het glas
Op de Hip-Hop en de eer die ik hier breng
Aan de mooie waanzin van het schrijven
Je vangt zielen in miniatuur
Ze zijn niet geschikt voor dit vak
En hier niets in onzin
Jij bent geen mannequin MC in een etalage met jouw pose van magnate
Wat probeer je te doen als je zo ridicuul verkoopt?
Hier alleen hard werken en ballen geven titels
Arme duivel denkt dat hij een God is tussen de goden
En is gewoon een ander veulen in de stal dat trapt
Je roept om glorie en je verdient het niet
Ik neem het drama van mijn roem op me en leef tussen zijn krapte
Ik heb het niet gepland, ik vloog gewoon zoals Tracy McGrady
Ik maakte van rap mijn persoonlijke hersentraining
Mentale oefening aan de rand, ik slijp mijn stijl
Concurrentie met het beeld in de spiegel waarin ik gevangen zit van een tiktak
Die me verdooft, mijn enige habitat een compact
Wat kan ik je vertellen, jongen, dat je niet origineler bent omdat je underground bent
Dat ik niet commercieel ga klinken omdat ik universeel ben
Jullie hebben geen flauw idee, jullie gebrabbel is cynisch
Respectloos tegenover de militanten van mijn metriek
Hier en in Latijns-Amerika, op de hele planeet aarde
Mijn rap zal mijn rap zijn, zal het licht zijn na de duisternis
Mijn rap zal het licht zijn (ja!) na de duisternis.