Ni Estabas Ni Estarás
Cuando no era nada, ni nadie
Va por quien estuvo ahí, abrazándome
Cuando el tiempo pase y mi nombre solo sea un recuerdo
Por todos los que me cruce en el camino y me den calor
Ni estabas ni estarás
Dónde estabas tú cuando el dolor se pinto en ocre
Cuando aquel profesor frustrado me llamo mediocre?
Cuando pedí prestado hasta para un café
En noches bohemias y el dhc trajo brotes de esquizofrenia
Tú no estabas allí sintiendo el hambre en mis bolsillos
Cada amanecer cerveza y cigarrillos mi único placer
Cuando vi aparecer sombras en el pasillo
Y sufrí insomnio discutiendo con mi ángel, mi demonio
Y donde estabas tú en aquel dilema?
Si la pena se estratagema ante problemas en cadena
Cuando cientos de poemas calmaban la fiebre de un chaval endeble
Ahora todos quieren fotos junto al celebre
No estabas allí si me, caí me lastime
Mate mi fe cuando se fue mi hermana
Cuando tumbado en mi cama soñé que hacia milagros con un micro (y nadie)
Y nadie me animaba a conseguirlo
Dime donde estabas cuando la ansiedad me ahogaba cuando cada pensamiento provocada arcadas?
Y temblaba cada poro de mi piel sin nadie que me abrazara y me dijera
Tranquilo todo irá bien
Tú no estuviste allí no viste, mi mitad triste, ni mis despistes
No fuiste muro contra los embistes
Del desprecio del cansancio del prejuicio
Hoy tan solo me ampara mi sacrificio
En aquel dolor, en aquel frio
En aquel temor, aquel vacio
En aquel amor cuando era crio
En aquella llama que se apagaba
Va por quien ofreció su hombro como almohada
En aquel dolor, en aquel frio
En aquel temor, aquel vacio
En aquel rencor hacia algo mío
En aquella amistad que se alejaba
Va por quien estuvo y a cambio no pidio nada
Donde estarás tu cuando el futuro se tiña en negro
Y llore recordando los triunfos que hoy celebro?
Creedlo es normal que no me crezca si me llaman Dios
Cuando mi rap no les convenza me dirá adiós
Y estaré solo, mirando al pasado con gesto cansado
Contento y realizado sabiendo que lo di todo
Cuando se apaguen los focos, se cierre el telón
Cuando solo sea otro loco en mi salón sin inspiración
No estarás allí
No serás bálsamo del mal sabor
De mi temor a hacerme viejo
Cuando el espejo sacuda cada arruga en mi cara desnuda
Y ante las dudas tu ternura
Nunca acuda como ayuda
Donde estarás tú cuando todos me olviden?
Cuando no consiga darles lo que piden y se giren
Cuando sea un hombre solitario suplicando afecto
Y recuerde el escenario como aquel lugar perfecto
No estarás allí en mis horas flojas
Tampoco estas hojas
Tampoco esta fama que me sonroja
Si el tiempo me despoja de quien quiero espero espabilar
Y remontar certero el vuelo como un águila
Y es que a mi lado nunca has estado
Si fui atrapado, por mis fantasmas del pasado
En aquel dolor aquella espera
Ni estuviste ni estarás
Cuando nací ni cuando muera
Cuando llegue el dolor, y llegue el frio
Cuando llegue el temor, llegue el vacio
Y el desamor fluya en mi rio
Cuando el éxito me gire la mirada
Va por quien me dé su hombro como almohada
Cuando llegue el dolor, y llegue el frio
Cuando llegue el temor, llegue el vacio
Y oiga el silencio del gentío
Cuando el olvido acaricie cada pisada
Va por quien este y a cambio no pida nada
Dicen que a través de las palabras
El dolor se hace más tangible
Que podemos mirarlo como a una criatura oscura
Tanto mas ajena a nosotros
Cuando más cerca la sentimos
Je Was Er Niet En Je Zult Er Niet Zijn
Toen ik niets was, niemand
Dit is voor degene die daar was, me omarmend
Wanneer de tijd verstrijkt en mijn naam slechts een herinnering is
Voor iedereen die ik op mijn pad tegenkwam en me warmte gaf
Je was er niet en je zult er niet zijn
Waar was jij toen de pijn zich in oker kleurde?
Toen die gefrustreerde leraar me mediocre noemde?
Toen ik zelfs voor een koffie moest lenen
In bohemien nachten en de dhc bracht symptomen van schizofrenie
Jij was daar niet, de honger in mijn zakken voelend
Elke ochtend bier en sigaretten, mijn enige genot
Toen ik schaduwen in de gang zag verschijnen
En ik slapeloos was, in discussie met mijn engel, mijn demon
En waar was jij in dat dilemma?
Als de pijn zich strategisch opstapelt bij ketenproblemen
Toen honderden gedichten de koorts van een zwakke jongen kalmeerden
Nu willen ze allemaal foto's met de beroemdheid
Je was daar niet, als ik viel, als ik me verwondde
Ik doodde mijn geloof toen mijn zus wegging
Toen ik op mijn bed lag en droomde dat ik wonderen deed met een microfoon (en niemand)
En niemand moedigde me aan om het te bereiken
Zeg me waar je was toen de angst me verstikte, toen elke gedachte misselijkheid veroorzaakte?
En elk porie van mijn huid trilde zonder iemand die me omarmde en zei
Rustig, alles komt goed
Jij was daar niet, je zag mijn treurige helft, noch mijn vergissingen
Je was geen muur tegen de klappen
Van minachting, vermoeidheid, vooroordelen
Vandaag beschermt alleen mijn opoffering me
In die pijn, in die kou
In die angst, die leegte
In die liefde toen ik een kind was
In dat vlammetje dat doofde
Dit is voor degene die zijn schouder als kussen bood
In die pijn, in die kou
In die angst, die leegte
In die wrok naar iets van mij
In die vriendschap die zich verwijderde
Dit is voor degene die er was en niets vroeg in ruil
Waar zal jij zijn als de toekomst zwart kleurt?
En ik huil als ik de overwinningen herinner die ik vandaag vier?
Geloof me, het is normaal dat ik niet groei als ze me God noemen
Wanneer mijn rap hen niet bevalt, zegt het me vaarwel
En zal ik alleen zijn, terugkijkend met een vermoeide blik
Tevreden en vervuld, wetende dat ik alles heb gegeven
Wanneer de lichten doven, het gordijn sluit
Wanneer ik slechts een andere gek in mijn woonkamer ben zonder inspiratie
Zul je daar niet zijn
Zul je geen balsem zijn voor de slechte smaak
Van mijn angst om oud te worden
Wanneer de spiegel elke rimpel in mijn blote gezicht schudt
En voor de twijfels, jouw tederheid
Nooit komt als hulp
Waar ben jij als iedereen me vergeet?
Wanneer ik niet kan geven wat ze vragen en ze zich omdraaien
Wanneer ik een eenzame man ben die om affectie smeekt
En het podium herinner als die perfecte plek
Zul je daar niet zijn in mijn zwakke uren
Ook niet deze bladeren
Ook niet deze roem die me doet blozen
Als de tijd me berooft van wie ik wil, hoop ik wakker te worden
En zeker de vlucht te maken als een adelaar
En je bent nooit aan mijn zijde geweest
Als ik gevangen was door mijn spoken uit het verleden
In die pijn, die wacht
Je was er niet en je zult er niet zijn
Toen ik geboren werd, noch wanneer ik sterf
Wanneer de pijn komt, en de kou komt
Wanneer de angst komt, de leegte komt
En de liefdesverdriet door mijn rivier stroomt
Wanneer het succes me de rug toekeert
Dit is voor degene die me zijn schouder als kussen biedt
Wanneer de pijn komt, en de kou komt
Wanneer de angst komt, de leegte komt
En ik de stilte van de menigte hoor
Wanneer de vergetelheid elke stap streelt
Dit is voor degene die er is en niets vraagt in ruil
Ze zeggen dat door woorden
De pijn tastbaarder wordt
Dat we het kunnen bekijken als een donkere creatuur
Hoe verder van ons
Hoe dichter we het voelen