Urbanología
La ciencia de ahí fuera
Cuando no sepas qué decir, yo lo diré por ti
Urbanología, la calle y sus destellos
Vidas con la soga al cuello, y es que
No hay nada que entender, mucho que sentir
Nada que perder, mucho por vivir, lucho por seguir
Por servir de algo, dejé atrás largos letargos
Y tragos amargos, hoy cabalgo a salvo
Del dardo que lanza el paso del tiempo
Lo hago a mi modo
Escarbo en estiércol y extraigo oro
Busco la belleza en el cemento
Siempre hay una historia que contar
Siempre hay un anhelo y un lamento
Un aumento del volumen
Hará que suene más alto, pero no más claro
No enmascaro que temo al disparo y su sonido seco
Que intento no gritar
Más que por el ruido, por el miedo al eco
Solo soy un tipo tímido, no me hago el sueco
Me llaman suicida por salvar mi vida sin chaleco
Por lanzarme al vacío, desde que era crío
Supe que lo mío era el tacto frío de un cuaderno hueco
Si peco de ingenuo es por buscar quimeras
Sentaré cuerpo y cabeza cuando muera
Y es que ahí fuera hay tanto tinte
Tanto tonto que aparenta ser perfecto
Tantos que fingen y atentan contra mi intelecto
Es la causa-efecto cuando el falso afecto inunda el aire
Ahora sé que cuando nadie te odia es porque no eres nadie
¿Lo pillas acaso?
Sé que hay millones de mirones que vigilan cada paso
Todo el mundo habla, todo el mundo juzga
Pero después todos se cagan cuando vienen curvas
Quieren la pulpa pero tragan cáscaras
La verdad se nubla cuando llueven máscaras
Cuando hasta las certezas se derrumban
Dime ¿qué te queda?
Si tras la penumbra te espera la tumba, es normal que te hundas
Pero cuando caigas hondo, convéncete al momento
Que hay cárceles que creas tú y te metes dentro
¿Quieres encontrarme?
Estaré en el fondo del bar, siempre sediento
Queriendo responder tantas preguntas que parecen mudas
Pero saco un disco nuevo y de repente se acaban todas las dudas
Y es que le pongo amor hasta cuando escribo de odio
Tengo el honor de hablarle al folio y a medio hemisferio
Y aunque no sé dónde voy, sé que siempre hay un destino en serio
Para algunos la cárcel o el cementerio
Yo tuve suerte, sé de dónde vengo
Ya me hice un nombre
Ahora lo mantengo, dicen que me vendo
Idiotas hablan pero se esfuman temprano, sus carreras
Duran lo que a mí me dura un grano, me da igual si os gano
No me lo planteo, me centro en lo bello
Soy quien más podría fardar y quien menos habla de ello
Urbanología, la calle y sus destellos
Y el hip hop mostrando tronos a los parias y plebeyos
Aquellos pocos que siguieron su propia senda
Esos locos de ayer que hoy son leyendas
Todos buscamos a tientas sitio donde el miedo duerma
Porque todo se reduce a nuestro miedo a sufrir
Todos buscamos un Dios, un más allá, una vida eterna
Porque todo se reduce a nuestro miedo a morir
Solo queda sobrevivir, ése es mi leitmotiv
Cuando no sepas qué decir yo lo diré por ti
Me llevaré el botín y no hablo de bolsillos llenos
Aunque si roba el de arriba, el de abajo no va a hacer menos
Es lo que tenemos, demasiado circo y poco pan
Demasiados chicos caen como en un tobogán
Sorbos que se dan saben a veneno
Remos que no saben dónde van, no verán horizontes nuevos
Yo me muevo ajeno al ego, me entrego a mi libertad
No es un juego, tengo fieras que hay que alimentar
Y es elemental fluir como todos los ríos, por todos los míos
Son tantos los líos y los desencantos
Pero ante el frío mis homies hacen de manto
Y no hay Grammy's que superen el amor que me dais tantos
Otros criticando en su computer, los pongo en mute
Les apago el router, cutres discuten sin que me inmute
No me repercuten tira'eras quinceañeras
Ni peleas entre la vieja y la nueva, no se enteran
Que quien más calla a veces es el que más sabe
Y que quien menos vacila es el que más se sale
Más les vale madurar o no van a durar ni un cuarto
Creen que triunfar en el rap se puede lograr de un salto
Los aparto con mi eclipse
El éxito no me excitó, mi léxico tardó décadas en pulirse
Un curro que no acepta erratas ni despistes
Ni chistes que al ver pasta no dudan en desvestirse
La vida es como una tela bordada
Nos pasamos la primera parte de la vida
En el lado bonito del bordado
Pero la segunda parte de nuestra vida
La pasamos en el otro lado
Es menos bonito, pero vemos cómo están dispuestos los hilos
Vivo atrapado en un reloj de arena
Confiar en la bondad ajena me empujó al desprecio
Por culpa de la impotencia
Necios que sentencian no son un problema
El problema es el silencio si almacena indiferencia
Ya mi inocencia la perdí en algún despiste
Hoy el niño que un día fui me habla, mientras insiste
En que disfrute del trayecto, dice que nada es perfecto
Que o me divierto o soy hombre muerto, y morir es triste
La vida un chiste o una putada, no sé
Solo sé que no creo en nada y nada calma mi sed
Tantas horas que pasé escribiendo esto
No es un pretexto, sabes que mis textos son mi forma de ser
Sigo mirando al papel como quien mira a la chica más linda
Cojo el trozo de pastel que trae la guinda
Pruébala te sabrá a tinta, la que derramo
Así sostengo en las manos penas y conquistas
Mis fraseos son como paseos por la tundra
Abundan fariseos con deseos de que me hunda
Yo usando la zurda de Picasso pintando fracasos
Bebiendo fe como si alguien me quitara el vaso
Dando pasos en la escalinata
Matando el tiempo, aún sabiendo que él es quien me mata
Viendo en mi avatar erratas y ratas ingratas que atacan
O acatas la fama o te atrapa y acabas a gatas
Más manchas que un dálmata en mi alma, pero aún presumo
El mundo busca héroes, pero no soy uno
Solo asumo mi levedad y mi ignorancia
No hay más verdad que la felicidad que da la infancia
Y no sé si es la edad o una hemorragia, pero me falta magia
Cada vez menos euforia y más nostalgia
Cada vez más pesar y menos eficacia
Cada vez menos al bar y más a la farmacia
Ahora sé que la arrogancia es frágil y vencerla es fácil
Que el temor es ágil y mi carne un muffin que se despedaza
Y por si el azar me caza, me quedo en casa escribiendo
Ya no hay tiempo de bajar a fumar a la plaza
Prefiero ser un apátrida en mi Atlándida perdida
Donde las letras más gélidas me abrigan
Y más que por mis niggas, lo hago por mis amigas
Por no quedarme con la intriga de lo que dirán
Unos tragarán saliva, otros dudando
Artista al que el arte de vivir le cuesta tanto
La belleza me acaricia pero cae volando
Y el dolor se clava y cada clavo hay que arrancarlo
Vislumbrando mi horizonte donde antes vi montes
Hoy hay rinocerontes embistiendo a golpes
Cada corte aquí es como un tour por Invernalia
(Y) tras ocho discos más hambriento que Somalia
Da igual la indumentaria cuenta lo de abajo
Pero ver tras la piel eso sí que nos cuesta trabajo
Hay un atajo a un universo sin cerrojos
De prados con versos pa'l que mira por mis ojos, yo
Solo soy un piojo en esta inmensidad pero me arrojo
A este Mar Rojo que es la adversidad
Y a veces la venzo y a veces me vence
La lucha de cualquier hombre decente en una gran ciudad
Urbanología, disciplina y corazón en este enjambre
Otra versión de los Juegos del Hambre
Otra lección para que niños se hagan grandes
Otra prisión de la que planeo escaparme, y
¿Cómo aceptarme si soy tan complejo?
Si me atrae más la ventana que el espejo
Si soy más conejo que coyote en este bosque
Yo soy de los que saben moverse sin venderse a bajo coste
Un día aposté, ése fue el génesis, tumor de MC's
El boca a boca se encargó de la metástasis
Lo hago por quien pierda o quien se retrase
Por quien se sienta siempre en la última fila de clase
Pablo y Baghira traen la base, yo le pongo el topping
Escribo y hago que mi boli baile popping
Knockin' on the heaven's door pero nadie abre
El infierno quizás abra, porque mis palabras arden
¿Quién vence a la desgana en este melodrama?
Si el miedo te llama a los pies de la cama
Por eso corre y ama a quien te dé la gana
Qué más da si nos vamos a morir mañana
Subí mi persiana y cerré mi herida
Cambié de perspectiva y desde entonces no hay misterio
Hoy la cosa que me tomo más en serio en esta vida
Es a no tomar la vida demasiado en serio
Stadspsychologie
De wetenschap van daarbuiten
Wanneer je niet weet wat te zeggen, zal ik het voor je zeggen
Stadspsychologie, de straat en zijn schitteringen
Levens met de touw om de nek, en dat is het
Er is niets te begrijpen, veel te voelen
Niets te verliezen, veel te leven, ik vecht om door te gaan
Om ergens voor te dienen, liet ik lange lethargieën achter me
En bittere slokjes, vandaag rijd ik veilig
Van de pijl die de tijd afvuurt
Ik doe het op mijn manier
Ik graaf in mest en haal goud naar boven
Zoek de schoonheid in het beton
Er is altijd een verhaal te vertellen
Altijd een verlangen en een klaagzang
Een verhoging van het volume
Zorgt ervoor dat het harder klinkt, maar niet duidelijker
Ik verberg niet dat ik bang ben voor het schot en het droge geluid
Dat ik probeer niet te schreeuwen
Meer dan om het geluid, om de angst voor de echo
Ik ben gewoon een verlegen type, ik doe niet alsof ik het niet hoor
Ze noemen me suïcidaal omdat ik mijn leven red zonder vest
Door me in het diepe te storten, sinds ik een kind was
Wist ik dat mijn ding de koude aanraking van een leeg notitieboek was
Als ik naïef ben, is het omdat ik naar illusies zoek
Zal ik lichaam en hoofd neerzetten als ik doodga
En dat is het, daarbuiten is zoveel kleur
Zoveel domme mensen die perfect proberen te zijn
Zovelen die faken en mijn intellect aanvallen
Het is de oorzaak-gevolg als de valse affectie de lucht vervult
Nu weet ik dat als niemand je haat, je niemand bent
Snap je het?
Ik weet dat er miljoenen kijkers zijn die elke stap in de gaten houden
Iedereen praat, iedereen oordeelt
Maar daarna schijten ze in hun broek als het moeilijk wordt
Ze willen het vlees maar slikken de schillen door
De waarheid vervaagt als de maskers vallen
Wanneer zelfs de zekerheden instorten
Zeg me, wat blijft er over?
Als de dood op je wacht in de schaduw, is het normaal dat je zakt
Maar als je diep valt, overtuig jezelf dan meteen
Dat er gevangenissen zijn die je zelf creëert en waar je in gaat
Wil je me vinden?
Ik zal aan de bar zijn, altijd dorstig
Wensend zoveel vragen te beantwoorden die stil lijken
Maar ik breng een nieuw album uit en ineens zijn alle twijfels weg
En ik geef liefde, zelfs als ik over haat schrijf
Ik heb de eer om tegen het papier en de halve hemisfeer te praten
En hoewel ik niet weet waar ik heen ga, weet ik dat er altijd een serieus doel is
Voor sommigen de gevangenis of het kerkhof
Ik had geluk, ik weet waar ik vandaan kom
Ik heb een naam gemaakt
Nu houd ik die vast, ze zeggen dat ik me verkoop
Idioot praten maar verdwijnen vroeg, hun carrières
Duren zo lang als een puist bij mij, het maakt me niet uit of ik win
Ik denk er niet over na, ik focus op het mooie
Ik ben degene die het meest zou kunnen opscheppen en degene die er het minst over praat
Stadspsychologie, de straat en zijn schitteringen
En hiphop die troon toont aan de armen en plebejers
Die weinigen die hun eigen pad volgden
Die gekken van gisteren die vandaag legendes zijn
We zoeken allemaal tastend een plek waar de angst slaapt
Omdat alles terug te voeren is naar onze angst om te lijden
We zoeken allemaal een God, een hiernamaals, een eeuwig leven
Omdat alles terug te voeren is naar onze angst om te sterven
Er blijft alleen overleven, dat is mijn leidmotief
Wanneer je niet weet wat te zeggen, zal ik het voor je zeggen
Ik neem de buit mee en ik heb het niet over volle zakken
Hoewel als de bovenste steelt, zal de onderste niet minder doen
Het is wat we hebben, te veel circus en te weinig brood
Te veel jongens vallen als van een glijbaan
Slokjes die genomen worden smaken naar gif
Peddels die niet weten waar ze heen gaan, zullen geen nieuwe horizonten zien
Ik beweeg me los van het ego, geef me over aan mijn vrijheid
Het is geen spel, ik heb wilde dieren te voeden
En het is essentieel om te stromen als alle rivieren, voor al mijn mensen
Er zijn zoveel problemen en teleurstellingen
Maar tegen de kou zijn mijn homies als een deken
En er zijn geen Grammy's die de liefde overtreffen die jullie me geven
Anderen bekritiseren achter hun computer, ik zet ze op mute
Ik zet de router uit, sukkels discussiëren zonder dat ik me druk maak
Het raakt me niet, vijftienjarige ruzies
Of gevechten tussen de oude en de nieuwe, ze snappen het niet
Dat degene die het meest zwijgt soms het meest weet
En dat degene die het minst opschept het meest uitblinkt
Ze kunnen beter volwassen worden of ze houden het niet langer dan een kwart
Ze denken dat ze in de rap kunnen slagen met een sprongetje
Ik zet ze opzij met mijn eclips
Het succes opwindt me niet, mijn vocabulaire heeft decennia nodig gehad om te slijpen
Een werk dat geen fouten of afleidingen accepteert
Of grappen die, als ze geld zien, niet aarzelen om zich uit te kleden
Het leven is als een geborduurde stof
We brengen het eerste deel van ons leven door
Aan de mooie kant van de borduursel
Maar het tweede deel van ons leven
Brengen we aan de andere kant door
Het is minder mooi, maar we zien hoe de draden zijn geplaatst
Ik leef gevangen in een zandloper
Vertrouwen op de goedheid van anderen duwde me naar minachting
Door de onmacht
Domme mensen die oordelen zijn geen probleem
Het probleem is de stilte als het onverschilligheid opslaat
Ik heb mijn onschuld al verloren in een afleiding
Vandaag praat het kind dat ik ooit was met me, terwijl hij aandringt
Om van de reis te genieten, zegt dat niets perfect is
Dat of ik me amuseer of ik ben een dode man, en dood zijn is triest
Het leven een grap of een klote, ik weet het niet
Ik weet alleen dat ik in niets geloof en niets mijn dorst lest
Zoveel uren die ik heb besteed aan het schrijven van dit
Het is geen excuus, je weet dat mijn teksten mijn manier van zijn zijn
Ik blijf naar het papier kijken zoals iemand naar het mooiste meisje kijkt
Neem het stuk taart dat de kers brengt
Probeer het, het zal naar inkt smaken, de inkt die ik laat vallen
Zo houd ik in mijn handen verdriet en overwinningen
Mijn zinnen zijn als wandelingen door de toendra
Er zijn zoveel farizeeërs met de wens dat ik zink
Ik gebruik Picasso's linkerhand om mislukkingen te schilderen
Drink geloof alsof iemand me het glas afneemt
Stap voor stap op de trap
De tijd doden, wetende dat hij degene is die me doodt
Kijkend naar mijn avatar, fouten en ondankbare ratten die aanvallen
Of je accepteert de roem of het pakt je en je eindigt op handen en knieën
Meer vlekken dan een dalmatiër in mijn ziel, maar ik pronk nog steeds
De wereld zoekt helden, maar ik ben er geen
Ik neem alleen mijn lichtheid en mijn onwetendheid aan
Er is geen waarheid meer dan het geluk dat de kindertijd geeft
En ik weet niet of het de leeftijd is of een bloeding, maar ik mis magie
Steeds minder euforie en meer nostalgie
Steeds meer verdriet en minder effectiviteit
Steeds minder naar de bar en meer naar de apotheek
Nu weet ik dat arrogantie fragiel is en het is gemakkelijk om het te overwinnen
Dat de angst snel is en mijn vlees een muffin die uit elkaar valt
En voor het geval het toeval me vangt, blijf ik thuis schrijven
Er is geen tijd meer om naar het plein te gaan om te roken
Ik geef er de voorkeur aan om een staatloze te zijn in mijn verloren Atlantis
Waar de koudste letters me verwarmen
En meer dan voor mijn niggas, doe ik het voor mijn vriendinnen
Om niet met de nieuwsgierigheid te blijven van wat ze zullen zeggen
Sommigen slikken, anderen twijfelen
Een artiest voor wie de kunst van het leven zo moeilijk is
De schoonheid streelt me maar vliegt weg
En de pijn steekt en elke spijker moet eruit getrokken worden
Kijkend naar mijn horizon waar ik eerder bergen zag
Vandaag zijn er neushoorns die met stoten aanvallen
Elke snede hier is als een tour door Winterfell
(En) na acht albums hongeriger dan Somalië
Het maakt niet uit wat je draagt, het gaat om wat eronder zit
Maar achter de huid zien, dat kost ons moeite
Er is een shortcut naar een universum zonder sloten
Van weiden met verzen voor degene die door mijn ogen kijkt, ik
Ik ben gewoon een luizige in deze immensiteit, maar ik stort me
In deze Rode Zee die de tegenspoed is
En soms overwin ik het en soms overwint het mij
De strijd van elke fatsoenlijke man in een grote stad
Stadspsychologie, discipline en hart in deze zwerm
Een andere versie van de Hongerspelen
Een andere les zodat kinderen groot worden
Een andere gevangenis waar ik van plan ben te ontsnappen, en
Hoe kan ik mezelf accepteren als ik zo complex ben?
Als het raam me meer aantrekt dan de spiegel
Als ik meer een konijn ben dan een coyote in dit bos
Ik ben van degenen die weten te bewegen zonder zich goedkoop te verkopen
Op een dag heb ik ingezet, dat was het begin, tumor van MC's
De mond-tot-mondreclame zorgde voor de metastase
Ik doe het voor wie verliest of wie te laat is
Voor wie zich altijd op de laatste rij in de klas voelt
Pablo en Baghira brengen de basis, ik voeg de topping toe
Ik schrijf en laat mijn pen dansen
Klop op de deur van de hemel maar niemand opent
De hel opent misschien, want mijn woorden branden
Wie overwint de desinteresse in dit melodrama?
Als de angst je roept aan de voet van het bed
Daarom ren en hou van wie je wilt
Wat maakt het uit als we morgen sterven?
Ik heb mijn gordijnen opgetrokken en mijn wond gesloten
Veranderde mijn perspectief en sindsdien is er geen mysterie
Vandaag is het enige wat ik serieuzer neem in dit leven
Om het leven niet te serieus te nemen.