Verbo
Al principio fue la palabra
Esa energía que guía tu voz si hablas
Igual que un arma que se activa entre tus labios
Alejándote del lodo y de ese ahogo solitario
Somos puzzles incompletos
Esqueletos vagando histéricos
Mientras nuestro silencio se expande y hiere
Así el afecto muere triste y famélico
Viendo que nada cambia
Que la rabia duerme tras la tráquea
Siempre anclada en ese miedo que provoca arcadas
Pensando tanto diciendo nada
Sintiendo cada mirada minada por la costumbre
Seca con la escasez por la sed de deseos que no se cumplen
Abre tu conciencia y mira en las paredes
Dirán que puedes ser tú mismo sin fijarte en otros seres
Y ser viento entre desiertos de cemento
Sabiendo que quien te rodea ya no te moldea
Haciendo que todos crean
Cuando vean que luchas por lo que quieres
Tú dices, tú haces, tú creces
Tú sientes porque eres verbo
La prueba de que existes con un grito eterno
La voz que nace y te hace atravesar el tiempo
La esencia que te diferencia y te hace brillar
El arma que une metas y recuerdos... Verbo
Demasiado cielo para tan pocas alas
Demasiado tiempo a solas
Demasiadas balas para esquivarlas todas
Demasiada oscuridad para moverte
Demasiada vida, para echar las suertes con la muerte
Por eso actúa y convierte en cierto lo imposible
Te atan acontecimientos, pero el pensamiento es libre
Capaz de liquidar al lado oscuro que te absorbe
Ese enorme ser deforme que habita entre el caos y el orden
Que marchita tu interior y lo revuelve
Entre marmitas de sigilos donde sentimientos hierven
No más silencio si nos queman
No más ojos hacia el suelo que envenenan
No más penas de aguas negras en tus venas
Que ciegan cada mañana
Tú hablas, tú buscas, tú amas, tú ganas
Porque tú te llamas verbo
Sé tú el cambio que quieres ver en el mundo
Sé ese rayo que cayó y que retumbó en lo más profundo
Juntos tú y tu voz como una luz incandescente
Juntos tú y tu voz cuando nadie te defiende
Cuando el resto no comprende que eres especial
Y que no caes en la espiral superficial que arrastra a otros
¿Cuál de aquellos rostros no echará a perder su vida?
Gírate y mira, tantos se ahogan y no respiran
Oscilan en precipicios de edificios, ven
Que la inercia y el vicio les dejó tan lejos del Edén
Pero ¿Quién tiene la fórmula y desata
La trémula red de esa tarántula de la que nadie escapa?
Así que saca de una vez por todas tu pasión, tu furia
Pasa a la acción arrinconando a la penuria
Y recuerda que cada emoción muere cuando se esconde
Tú luchas, tú vuelas, tú sabes, tú puedes
Tu nombre es la prueba de que existes con un grito eterno
La voz que nace y te hace atravesar el tiempo
La esencia que te diferencia y te hace brillar
El arma que une metas y recuerdos
Tú tienes el más grande poder que nos fue dado
La palabra que libera afectos encadenados
El don de poder ser alguien lejos de un silencio enfermo
Que te atrapa para hacer de ti su siervo
Atrévete a cambiar tu mundo
Verbo
In het begin was er het woord
Die energie die je stem leidt als je spreekt
Net als een wapen dat tussen je lippen ontsteekt
Je wegtrekkend van de modder en die eenzame verstikking
We zijn onvolledige puzzels
Skeletachtige figuren die hysterisch rondzwerven
Terwijl onze stilte zich uitbreidt en verwondt
Zo sterft de genegenheid treurig en mager
Zien dat niets verandert
Dat de woede slaapt achter de luchtpijp
Altijd verankerd in die angst die je doet kokhalzen
Te veel denken en niets zeggen
Voelend elke blik aangetast door de gewoonte
Droog door de schaarste van verlangens die niet vervuld worden
Open je bewustzijn en kijk op de muren
Ze zullen zeggen dat je jezelf kunt zijn zonder naar anderen te kijken
En wees de wind tussen betonwoestijnen
Wetende dat wie je omringt je niet meer vormt
Zorgend dat iedereen gelooft
Als ze zien dat je vecht voor wat je wilt
Jij zegt, jij doet, jij groeit
Jij voelt omdat jij een werkwoord bent
Het bewijs dat je bestaat met een eeuwige schreeuw
De stem die geboren wordt en je door de tijd laat gaan
De essentie die je onderscheidt en je laat stralen
Het wapen dat doelen en herinneringen verbindt... Werkwoord
Te veel hemel voor zo weinig vleugels
Te veel tijd alleen
Te veel kogels om ze allemaal te ontwijken
Te veel duisternis om je te bewegen
Te veel leven om het lot met de dood te gooien
Daarom handel en maak het onmogelijke waar
Gebeurtenissen binden je, maar de gedachte is vrij
In staat om de duistere kant die je opslokt te liquideren
Dat enorme misvormde wezen dat tussen chaos en orde leeft
Dat je binnenste verwelkt en omkeert
Tussen ketels van geheimen waar gevoelens koken
Geen stilte meer als ze ons verbranden
Geen ogen meer naar de grond die vergiftigen
Geen verdriet van zwart water in je aderen
Die elke ochtend verblinden
Jij spreekt, jij zoekt, jij houdt van, jij wint
Omdat jij jezelf een werkwoord noemt
Wees de verandering die je in de wereld wilt zien
Wees die bliksem die viel en weerklonk in de diepste diepten
Samen jij en je stem als een gloedvolle lichtstraal
Samen jij en je stem wanneer niemand je verdedigt
Wanneer de rest niet begrijpt dat je speciaal bent
En dat je niet in de oppervlakkige spiraal valt die anderen meesleurt
Welke van die gezichten zal zijn leven niet verknallen?
Draai je om en kijk, zoveel verdrinken en ademen niet
Ze schommelen op de rand van gebouwen, kom
Dat de traagheid en de verslaving hen zo ver van het Eden hebben gelaten
Maar wie heeft de formule en ontketent
Het trillende net van die tarantula waar niemand aan ontsnapt?
Dus haal eindelijk je passie, je woede naar boven
Ga in actie en drijf de ellende in het nauw
En herinner je dat elke emotie sterft als ze zich verbergt
Jij vecht, jij vliegt, jij weet, jij kunt
Je naam is het bewijs dat je bestaat met een eeuwige schreeuw
De stem die geboren wordt en je door de tijd laat gaan
De essentie die je onderscheidt en je laat stralen
Het wapen dat doelen en herinneringen verbindt
Jij hebt de grootste kracht die ons gegeven is
Het woord dat gebonden affecties bevrijdt
De gave om iemand te zijn ver weg van een zieke stilte
Die je gevangen houdt om van jou zijn dienaar te maken
Durf je wereld te veranderen