Bos Amores
Cal olido de rosas que sai de antre o ramaxen
Nunha mañán de maio, hai amores soaves
Que n’inda vir se sinte, nin se ve cando entraren
Pola mimosa porta que o corazón lles abre
De seu, cal se abre no agosto
A frol ó orballo da tarde
E sin romor nin queixa, nin choros, nin cantares
Brandos así e saudosos, cal alentar dos ánxeles
En nós encarnan puros, corren coa nosa sangre
I os ermos reverdecen do esprito onde moraren
Busca estes amores, búscaos
Si tes que chos poida dare
Que éstes son sóio os que duran
Nesta vida de pasaxen
Dulces Amores
Cal olor a rosas que sale de entre el ramaje
En una mañana de mayo, hay amores suaves
Que aún por venir se sienten, ni se ven cuando entran
Por la mimosa puerta que el corazón les abre
De suyo, como se abre en agosto
La flor al rocío de la tarde
Y sin ruido ni queja, ni llantos, ni cantares
Suaves así y melancólicos, como el aliento de los ángeles
En nosotros encarnan puros, corren con nuestra sangre
Y los yermos reverdecen del espíritu donde moran
Busca estos amores, búscalos
Si tienes que darles algo
Porque estos son solo los que perduran
En esta vida de paso