395px

Leer

Neljä Ruusua

Luen

Kaupunki pimenee,
tyhjyys raiskaa harkiten
ympärillä arkihuoneen.
Jossain kaukaisessa
pimeyden helmassa,
sulottaren ruumiissa
nyt sädekehä palaa

Luen,
olen yksin ja luen
Ilman sua oon kuin tuhkaa,
leijailen ja ajan tuhlaan,
itseäni uhmaan.
Luen,
olen yksin ja luen.
Ilman sua oon kuin tuhkaa,
leijailen ja ajan tuhlaan,
itseäni uhmaan.

Sä kirjoitit kirjeen
salaa kaikilta muilta.
Avasit tunteiden tulvan ja vannoit
totuuden silmien sineen.
Vapaus ja ylpeyden vankeus
vaivaa vastaanottajaa.
Aika kuluu ja sen henki
janoaa rakastajaa.

Luen,
olen yksin ja luen
Ilman sua oon kuin tuhkaa,
leijailen ja ajan tuhlaan,
itseäni uhmaan.
Luen,
olen yksin ja luen.
Ilman sua oon kuin tuhkaa,
leijailen ja ajan tuhlaan,
itseäni uhmaan.

Leer

La ciudad se oscurece,
la vacuidad viola con cuidado
alrededor de la sala de estar.
En algún lugar distante
en el seno de la oscuridad,
en el cuerpo de la belleza,
ahora brilla un halo.

Leer,
estoy solo y leo.
Sin ti soy como cenizas,
floto y desperdicio el tiempo,
me desafío a mí mismo.
Leer,
estoy solo y leo.
Sin ti soy como cenizas,
floto y desperdicio el tiempo,
me desafío a mí mismo.

Escribiste una carta
en secreto de todos los demás.
Abriste un torrente de emociones y juraste
la verdad en los ojos azules.
La libertad y la cárcel del orgullo
atormentan al destinatario.
El tiempo pasa y su espíritu
anhela al amante.

Leer,
estoy solo y leo.
Sin ti soy como cenizas,
floto y desperdicio el tiempo,
me desafío a mí mismo.
Leer,
estoy solo y leo.
Sin ti soy como cenizas,
floto y desperdicio el tiempo,
me desafío a mí mismo.

Escrita por: