Rei Vadio
Consolei
Meu peito tão marcado
Quando relembrei as lutas do passado
Tropecei
Nos cantos dessa vida
Cada esquina traz
A dor, uma ferida
Noites eu varei
Mas cada amor me fez um rei
Um rei vadio
Um poeta tão sem lei
Não vivi em vão
Fiz tantos amigos
Muito irmão
Nem mesmo a mágoa
Pôde calar meu violão
Zwerver Koning
Ik troostte
Mijn hart zo vol littekens
Toen ik terugdacht aan de strijd van weleer
Ik struikelde
In de hoeken van dit leven
Elke straat brengt
De pijn, een wond
Nachten heb ik doorgebracht
Maar elke liefde maakte me een koning
Een zwervende koning
Een dichter zonder regels
Ik heb niet voor niets geleefd
Heb zoveel vrienden gemaakt
Zoveel broeders
Zelfs de pijn
Kon mijn gitaar niet doen zwijgen