Naquela Mesa
Naquela mesa, ele sentava sempre
E me dizia sempre o que é viver melhor
Naquela mesa, ele contava histórias
Que hoje na memória eu guardo e sei de cor
Naquela mesa, ele juntava a gente
E contava contente o que fez de manhã
E nos seus olhos era tanto brilho
Que mais que seu filho, eu fiquei seu fã
Eu não sabia que doía tanto
Uma mesa num canto, uma casa e um jardim
Se eu soubesse quanto dói a vida
Essa dor tão doída não doía assim
Agora resta uma mesa na sala
E hoje ninguém mais fala no seu bandolim
Naquela mesa, tá faltando ele
E a saudade dele tá doendo em mim
Naquela mesa, tá faltando ele
E a saudade dele tá doendo em mim
Agora resta uma mesa na sala
E hoje ninguém mais fala no seu bandolim
Naquela mesa, tá faltando ele
E a saudade dele tá doendo em mim
Naquela mesa, tá faltando ele
E a saudade dele tá doendo em mim
Eu não sabia que doía tanto
Uma mesa num canto, uma casa e um jardim
Se eu soubesse quanto dói a vida
Essa dor tão doída não doía assim
Agora resta uma mesa na sala
E hoje ninguém mais fala no seu bandolim
Naquela mesa, tá faltando ele
E a saudade dele tá doendo em mim
Naquela mesa, tá faltando ele
E a saudade dele tá doendo em mim
Aan Die Tafel
Aan die tafel zat hij altijd
En zei me altijd wat beter leven is
Aan die tafel vertelde hij verhalen
Die ik nu in mijn geheugen bewaar en uit mijn hoofd ken
Aan die tafel bracht hij ons samen
En vertelde blij wat hij die ochtend deed
En in zijn ogen was zoveel glans
Dat ik, meer dan zijn zoon, zijn fan werd
Ik wist niet dat het zo pijn deed
Een tafel in een hoek, een huis en een tuin
Als ik had geweten hoeveel het leven pijn doet
Dan deed die pijn niet zo zeer
Nu staat er een tafel in de kamer
En vandaag praat niemand meer over zijn bandolim
Aan die tafel mist hij
En zijn gemis doet pijn in mij
Aan die tafel mist hij
En zijn gemis doet pijn in mij
Nu staat er een tafel in de kamer
En vandaag praat niemand meer over zijn bandolim
Aan die tafel mist hij
En zijn gemis doet pijn in mij
Aan die tafel mist hij
En zijn gemis doet pijn in mij
Ik wist niet dat het zo pijn deed
Een tafel in een hoek, een huis en een tuin
Als ik had geweten hoeveel het leven pijn doet
Dan deed die pijn niet zo zeer
Nu staat er een tafel in de kamer
En vandaag praat niemand meer over zijn bandolim
Aan die tafel mist hij
En zijn gemis doet pijn in mij
Aan die tafel mist hij
En zijn gemis doet pijn in mij