Caminante No Hay Camino
Todo pasa y todo queda
Pero lo nuestro es pasar
Pasar haciendo camino
Camino sobre la mar
Nunca perseguí la gloria
Y dejar en la memoria
De los hombres mi canción
Yo amo los mundos sutiles
Ingrávidos y gentiles
Como pompas de jabón
Me gusta verlos, pintarse de Sol y grana volar
Bajo el cielo azul temblar súbitamente y quebrarse
Nunca perseguí la gloria
Caminante, son tus huellas del camino y nada más
Caminante, no hay camino, se hace camino al andar
Al andar se hace el camino
Y al volver la vista atrás
Se ve la senda que nunca se ha de volver a pisar
Caminante, no hay camino, sino estelas en la mar
Hace algún tiempo en ese lugar
Donde hoy los bosques se visten de espino
Se oyó la voz de un poeta gritar
Caminante, no hay camino, se hace camino al andar
Golpe a golpe, verso a verso
Murió el poeta lejos del hogar
Le cubre el polvo de un país vecino
Al alejarse, le vieron llorar
Caminante, no hay camino, se hace camino al andar
Golpe a golpe, verso a verso
Cuando el jilguero no quiere cantar
Cuando el poeta es un peregrino
Cuando de nada nos sirve rezar
Caminante, no hay camino, se hace camino al andar
Golpe a golpe, verso a verso
Cuando el jilguero no quiere cantar
Cuando el poeta es un peregrino
Cuando de nada nos sirve rezar
Caminante, no hay camino, se hace camino al andar
Golpe a golpe, verso a verso
Cuando el jilguero no quiere cantar
Cuando el poeta es un peregrino
Cuando de nada nos sirve rezar
Caminante, no hay camino, se hace camino al andar
Golpe a golpe, verso a verso
Antonio Machado, Cantares
Wandelaar, Er Is Geen Pad
Alles gaat voorbij en alles blijft
Maar wat van ons is, is voorbijgaan
Voorbijgaan terwijl we een pad maken
Een pad over de zee
Nooit heb ik de glorie nagestreefd
En iets in het geheugen achterlaten
Van de mensen, mijn lied
Ik hou van de subtiele werelden
Licht en vriendelijk
Als zeepbellen
Ik vind het leuk om ze te zien, zich verven in zon en scharlaken, vliegen
Onder de blauwe lucht plotseling trillen en breken
Nooit heb ik de glorie nagestreefd
Wandelaar, het zijn jouw sporen van het pad en niets meer
Wandelaar, er is geen pad, het pad ontstaat al wandelend
Al wandelend ontstaat het pad
En als je terugkijkt
Zie je het pad dat je nooit meer zult betreden
Wandelaar, er is geen pad, alleen sporen op de zee
Een tijd geleden op die plek
Waar vandaag de bossen zich in doorn hullen
Hoorde men de stem van een dichter schreeuwen
Wandelaar, er is geen pad, het pad ontstaat al wandelend
Klap voor klap, vers voor vers
De dichter stierf ver van huis
Het stof van een buurland bedekt hem
Toen hij wegging, zagen ze hem huilen
Wandelaar, er is geen pad, het pad ontstaat al wandelend
Klappen voor klap, vers voor vers
Wanneer de distelvink niet wil zingen
Wanneer de dichter een pelgrim is
Wanneer bidden ons niets meer helpt
Wandelaar, er is geen pad, het pad ontstaat al wandelend
Klap voor klap, vers voor vers
Wanneer de distelvink niet wil zingen
Wanneer de dichter een pelgrim is
Wanneer bidden ons niets meer helpt
Wandelaar, er is geen pad, het pad ontstaat al wandelend
Klap voor klap, vers voor vers
Wanneer de distelvink niet wil zingen
Wanneer de dichter een pelgrim is
Wanneer bidden ons niets meer helpt
Wandelaar, er is geen pad, het pad ontstaat al wandelend
Klap voor klap, vers voor vers
Antonio Machado, Cantares