Tu Respuesta (Jorge Mlikota)
Ayer tu nombre sin querer cruzo mí puerta
Que tu recuerdo al pasar dejó entreabierta
Se amontonaron a escuchar los viejos sueños
Cómo intentando descifrar una respuesta
Solo encontraron un amor cerrado
Por el candado de la indiferencia
Yo necesito de tu boca una propuesta
Porque ya es hora de intentar saldar las cuentas
Ya no me sirve acumular palabras huecas
Tan solo espero de este amor cosas concretas
A las palabras se las lleva el viento
Y el viento vive siempre dando vueltas
Quiero saber si he de contar contigo
Por si decido redoblar la apuesta
Quiero saber si solo fue un delirio
Un desatino de nuestra inconciencia
Porque de pronto para ir por todo
Yo necesito solo tu respuesta
Las ilusiones de este amor siguen despiertas
Y no hay manera de acallarles la conciencia
Cuando en penumbras alucino con tu nombre
Y este silencio despiadado me responde
Pero en la noche tu recuerdo se hace lumbre
Porque extrañarte aquí en mí piel se hizo costumbre
A veces pienso que el amor es una hoguera
Que nos deslumbra en su fulgor y que nos ciega
Es el instinto por vivir quien nos condena
A este martirio de sentir fuego en las venas
Y aunque el puñal de la traición nos duela
Uno tropieza con la misma piedra
Jouw Antwoord
Gisteren kwam jouw naam zonder het te willen mijn deur binnen
Dat jouw herinnering bij het voorbijgaan een kiertje liet
Oude dromen verzamelden zich om te luisteren
Alsof ze probeerden een antwoord te ontcijferen
Vonden ze alleen een gesloten liefde
Door het slot van de onverschilligheid
Ik heb jouw mond nodig voor een voorstel
Want het is tijd om de rekeningen te vereffenen
Het helpt me niet om lege woorden te stapelen
Ik hoop alleen op concrete dingen van deze liefde
Woorden worden door de wind meegenomen
En de wind draait altijd rond
Ik wil weten of ik op jou kan rekenen
Voor het geval ik besluit mijn inzet te verdubbelen
Ik wil weten of het slechts een waanbeeld was
Een dwaasheid van onze onbewustheid
Want plotseling, om alles te winnen
Heb ik alleen jouw antwoord nodig
De illusies van deze liefde blijven wakker
En er is geen manier om hun geweten te sussen
Wanneer ik in het duister met jouw naam hallucineren
En deze genadeloze stilte antwoordt me
Maar 's nachts wordt jouw herinnering vuur
Omdat jou hier missen een gewoonte is geworden
Soms denk ik dat liefde een vuur is
Dat ons verblindt in zijn glans en ons blind maakt
Het is de drang om te leven die ons veroordeelt
Tot deze marteling van vuur in onze aderen voelen
En hoewel de dolk van verraad ons pijn doet
Stoot men zich steeds weer aan dezelfde steen
Escrita por: Jorge Mlikota