Yrigoyen
A lo lejos alguien se acerca,
Silbando despacio,
Es Don Yrigoyen
Que vuelve del viaje
Con los bolsillos rotos de tanto esperar,
No se dio cuenta que se quedaba solo,
Tan solo por diez minutos de comodidad...
Ooo.. lalala.. Oo..
Ooo.. lalala.. Oo..
El tipo se creía importante
Pero tenía las ideas mal puestas,
Gana la más fácil,
Se ríe...se rie...
Se ríe... y espera...
Ahora no lo quieren los suyos,
Esos que tentaron su frágil conciencia,
Le devuelven la confianza,
Ya no le sirve para nada... para nada más
Ooo.. lalala.. Oo..
Ooo.. lalala.. Oo..
El tipo esta muerto, bien muerto,
Dijo la radio esta mañana...
Lo han encontrado flotando,
Como flota la mierda que el quiso ser...
Su hijo pierde un padre, su esposa un marido,
Para el resto hace rato... hace rato se fue...
En realidad no me importa,
Hay muchos más
Que tienen que estar flotando como el...
Ooo.. lalala.. Oo..
Ooo.. lalala.. Oo..
Yrigoyen
In de verte komt iemand dichterbij,
Langzaam fluitend,
Het is Don Yrigoyen
Die terugkomt van zijn reis
Met zijn zakken leeg van het lange wachten,
Hij merkte niet dat hij alleen bleef,
Zo alleen voor tien minuten van gemak...
Ooo.. lalala.. Oo..
Ooo.. lalala.. Oo..
De man dacht dat hij belangrijk was,
Maar zijn ideeën waren verkeerd,
Hij kiest de makkelijkste weg,
Hij lacht... hij lacht...
Hij lacht... en wacht...
Nu willen zijn mensen hem niet meer,
Diegenen die zijn kwetsbare geweten verleidden,
Geven hem het vertrouwen terug,
Maar dat is voor hem nu niets meer waard... niets meer waard
Ooo.. lalala.. Oo..
Ooo.. lalala.. Oo..
De man is dood, echt dood,
Zei de radio vanmorgen...
Ze hebben hem drijvend gevonden,
Zoals de stront die hij wilde zijn...
Zijn zoon verliest een vader, zijn vrouw een man,
Voor de rest is hij al een tijd... al een tijd weg...
Eigenlijk kan het me niet schelen,
Er zijn veel meer
Die moeten drijven zoals hij...
Ooo.. lalala.. Oo..
Ooo.. lalala.. Oo..