Nostalgia
Nostalgia
And once again despair is kissing me
With her cold ghostly lips
My own destruction is leading me to my grave
That I digged for many times
And once again I'm becoming a spectral thought
Forgotten, sad, miserable shit
As I fall into the black spheres among lonely memories
You've broken us, piece by piece
The score of my soundtrack is written by blood
Music of suicide written in red
I did it myself, my wrists are also opened
And like my tears, it's cascading
Everything has been lost behind us
On my kness, hands on my face
The sun is appearing into the spring morning
Where I'm lying there's just nothing than my dust
Now you don't care about him
You live on the other side of feelings
But our February snow
is now covering my lifeless body
Nostalgie
Nostalgie
En weer kust wanhoop me
Met haar koude spookachtige lippen
Mijn eigen ondergang leidt me naar mijn graf
Dat ik al vaak heb gegraven
En weer word ik een spookachtige gedachte
Vergeten, treurig, ellendige zooi
Terwijl ik val in de zwarte sferen tussen eenzame herinneringen
Je hebt ons gebroken, stukje voor stukje
De score van mijn soundtrack is geschreven met bloed
Muziek van zelfmoord geschreven in het rood
Ik heb het zelf gedaan, mijn polsen zijn ook open
En zoals mijn tranen, stroomt het als een waterval
Alles is verloren achter ons
Op mijn knieën, handen op mijn gezicht
De zon verschijnt in de lentemorgen
Waar ik lig is er niets dan mijn stof
Nu geef je niet meer om hem
Je leeft aan de andere kant van de gevoelens
Maar onze sneeuw in februari
Bedekt nu mijn levenloze lichaam